şükela:  tümü | bugün
  • paolo, vittorio taviani kardeşlerin yönettiği, çoban olmak uğruna okuldan ayrılan,ayırılan çocukların hikayesini anlatan, çobanlığın, baba dayağının, okumanın, yazmanın fimi. duygusal
  • toplumsal gercekciligi oldukca sert bir uslupla anlatan bir film.bana yilmaz guney filmlerini hatirlatti.
    okuma yazma bilmenin;bir okula gitmenin ne kadar onemli oldugunu gosteren bir film.dunyanin her yerinde boyle milyonlarca hayatin olmasi cok dusundurucu.
  • turkiye'de babam ve ustam adıyla gösterilmis olan film.
  • 1977 çıkışlı, 10 numara film.
  • gavino ledda'nın '75 yılında yazdığı, hatta filmi çekilen klasiklerden biri..
    6 yaşında maddi imkansızlıklardan dolayı okuldan alınan küçük bir çocuğun (gavino) 20 yaşına kadar babasıyla(abramo) beraber çobanlık ve çiftçilik yaparken, yaşadığı her türlü sıkıntıları (zorlu köy yaşamı, baba dayağı, yalnızlık) yazılabilecek en saf ve hissedilebilir halde okuyucuya sunuyor.. okurken gavino'nun dilinden, köydeki ağaçların yüceliğini, çimenlerin ıslaklığını, kuşların hep birlikte söylediği şarkıları, kızılcık sopasıyla dövülmenin acısını, soğuk kış gecelerinin soğunu hatta süt sağarken süt kovasına işeyen koyunların sidik kokusunu hissediyorsunuz kendinizi kaptırıp..
    özgürlüğüne kavuşmak için yaptığı seçimler ve karşı karşıya kaldığı durumlarda azimle devam etmesinin büyüklüğü şapka çıkarılcak tarzdadır..
    kesinlikle okunmalı, okutulmalı..
  • edebiyat eserlerinin sinemaya uyarlanması her zaman sorun olmuştur. bir edebiyat karakteriyle, sinema karakteri asla aynı olamaz. edebi eserdeki karakteri okuyucusu kendi zihninde var ederken sinema, bizzat daha dar bir alana hapsedilmiş karakterler sunar bize. çünkü sinemasal hikaye yolculuğunu karakterle başlatsa da, o'nun kişilik özelliklerinin hikayesel yürüyüşünün önüne geçmesine izin vermez, veremez. karakterin kişisel özellikleri yalnız bir engeli geçmek söz konusu olduğunda o engeli geçmek için kullandığı bir 'yöntem' olarak bize sunulur.

    daha çok şey söylenilebilir ama bu başlıkta değil.

    demem o ki; taviani kardeşler, bize hikayeyi öyle bir anlatmıştır ki, ister istemez sinemayla edebiyat arasında bir yerde kalıp haz mı yoksa sancı mı olduğu belli olmayan bir duyguyu yaşarken buluruz kendimizi.

    her şey bir yana filmin şahsıma asıl düşündürdüklerine şuradan bakılabilir: (bkz: #29739684/@stoss)
  • 1977'nin altın palmiye'sini kazanmış filmdir.

    12. uluslararası istanbul film festivali ve 20. uluslararası istanbul film festivali'nde 'babam ve ustam' adıyla gösterilmişti.
  • türkçe'ye babam ve ustam olarak çevrilmiştir.

    babam ve ustam, 1977 italya yapımı dramatik filmdir. özgün adı padre padrone dir.

    italyan sinemasının bir başyapıtı olan babam ve ustam, 1977 yılında cannes'da büyük sürpriz yapmış (hem altın palmiye'yi, hem de uluslararası eleştirmenler ödülü'nü kazanan ilk film olmuştu) ve taviani kardeşlere dünya çapında ün kazandırmıştı. italyan yazar gavino ledda'nın otobiyografik romanını oldukça farklı ve etkileyici bir dille anlatılan film, de sica ile rossellini'nin savaş sonrası benimsedikleri yeni-gerçekçi geleneklere çok şey borçludur.

    film, yirmi yaşına kadar okuma yazma bilmediği halde şimdi bir dil bilimi uzmanı olan sardunyalı çoban gavino ledda'nın gerçek öyküsüdür. babası, gavino'yu henüz altı yaşındayken okuldan alır. başka seçeneği yoktur; eğitim, zenginlere özgü bir ayrıcalıktır ve gavino çoban olmak zorundadır. okuldan alınınca, çocukluğunu ve ergenlik çağının büyük bölümünü dağlarda babasının koyunlarını güderek ve sade bir yaşam sürerek geçirir. gavino, yıllar sonra ordudayken lise diplomasını alır ve üniversiteye gitmeye karar verir. eve döndüğünde babası onu yine çoban yapar, ama gavino adadan anakaraya dönmeye kararlıdır.
  • elimizdeki imkanların değerinin ne kadar farkında olduğumuzu sorgulatan film. bazıları için okula gitmek bir mecburiyet, bir eziyet iken bazıları için ise bu bir hayal. tüm öğrencilere izletilmesi gereken bir film.