şükela:  tümü | bugün
  • o kucuk mavi nokta su videoda gorulebilir, arasira dunyevi meselelerden sitkiniz siyrildiginda izleyeyip gulumseyesiniz gelir.

    http://www.youtube.com/watch?v=47ebld-isyc

    "tres beautiful... we succeeded in taking that picture [from deep space], and if you look at it, you see a dot. that's here. that's home. that's us. on it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. the aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every "superstar," every "supreme leader," every saint and sinner in the history of our species lived there -- on a mote of dust suspended in a sunbeam."
  • (bkz: blue point)
  • (bkz: blaupunkt)
  • http://www.youtube.com/watch?v=2pfwy2tnehw

    "the spacecraft was a long way from home. i thought it might be a good idea, just after saturn, to have them take one last glance homeward. from saturn, the earth would appear too small for voyager to make out any detail. our planet would be just a point of light, a lonely pixel, hardly distinguishable from the many other points of light voyager would see, nearby planets and far-off suns. but precisely because of the obscurity of our world thus revealed, such a picture might be worth having.

    it had been well understood by the scientists and philosophers of classical antiquity that the earth was a mere point in a vast encompassing cosmos, but no one had ever seen it as such. here was our first chance (and perhaps also our last for decades to come). so here they are— (http://earthbydavidbrin.pbwiki.com/…le-blue-dot.jpg) a mosaic of squares laid down on top of the planets and a background smattering of more distant stars. because of the reflection of sunlight off the spacecraft, the earth seems to be sitting in a beam of light, as if there were some special significance to this small world. but it's just an accident of geometry and optics. there is no sign of humans in this picture, not our reworking of the earth's surface, not our machines, not ourselves. from this vantage point, our obsession with nationalism is nowhere in evidence. we are too small. on the scale of worlds, humans are inconsequential, a thin film of life on an obscure and solitary lump of rock and metal.

    consider again that dot. that's here. that's home. that's us. on it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. the aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every "supreme leader", every "super star", every saint and sinner in the history of our species lived there—on a mote of dust suspended in a sunbeam.

    the earth is a very small stage in a vast cosmic arena. think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds. think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become momentary masters of a fraction of a dot. our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the universe, are challenged by this point of pale light. our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. in our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves. like it or not, for the moment the earth is where we make our stand. it has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. there is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the only home we've ever known. the pale blue dot."

    carl sagan, dünya / güneş sistemi / samanyolu / yerel grup / başak takımyıldızı / evren, 13.700.000.000 dünya yılı
  • yazar olmasını tez mi tez zamanda diledigimiz kayıtlı okur,bazi yorelerde supergirl de derler
  • önümüzdeki dönemde yazar olmasını sabırsızlıkla beklediğim, güzel insan, çaylak *
  • voyager 1'in 6.4 milyar km uzaktan cektigi dünya fotografina ithafen:

    "uzayın derinliğinden bu resmi çekmeyi başardık. eğer bu resme dikkatlice bakarsanız, orada bir nokta göreceksiniz. o noktaya tekrar bakın. işte o nokta burasıdır. evimizdir. o nokta biziz. sevdiğiniz herkes, tüm tanıdıklarınız, adını duyduklarınız, gelmiş geçmiş tüm insanlar hayatlarını o noktanın üzerinde geçirdiler. türümüzün tarihindeki tüm sevinçlerimiz ve acılarımız, kendinden emin bin çeşit inancımız, ideolojimiz ve ekonomik öğretimiz; her avcı ve her yağmacı, her kahraman ve her korkak, uygarlığımızın mimarları ve tahripçileri, her kral ve her köylü, birbirine aşık olan her genç çift, her anne ve her baba, umutları olan her çocuk, her mucit ve her kâşif, ahlak değerlerini öğreten her öğretmen, yozlaşmış her politikacı, her bir "yıldız", her bir "yüce önder", her aziz ve her günâhkar işte orada yaşadı; bir güneş ışınında asılı duran o toz zerreciğinde.

    dünya, dev bir evrensel arenada yer alan çok küçük bir sahnedir. bütün o komutan ve imparatorların akıttıkları kan göllerini düşünün... şan ve şöhret içerisinde, bu noktanın küçük bir parçasında kısa bir süre için efendi olabildiler. bu noktanın bir köşesinde yaşayanların, başka bir köşesinde yaşayan ve kendilerinden zar zor ayırt edilebilen diğerleri üzerinde uyguladıkları zulmü düşünün... anlaşmazlıkları ne kadar sık, birbirlerini öldürmeye ne kadar istekliler, nefretleri ne kadar yoğun!

    bu soluk ışık noktası, bütün o kasılmalarımıza, kendi kendimize atfettiğimiz öneme ve evrende öncelikli bir konuma sahip olduğumuz yolundaki yanlış inancımıza meydan okuyor. gezegenimiz, çevremizi saran o büyük evrensel karanlığın içerisinde yalnız başına duran bir toz zerreciğidir. içinde yaşadığımız bilinmezlik ve bütün bu enginliğin içerisinde, başka bir yerden bir yardımın gelip bizi bizden kurtaracağına dair hiçbir ipucu yoktur.

    dünya... şu ana kadar, yaşam barındırdığı bilinen tek gezegen. en azından yakın gelecekte, türümüzün göçebileceği başka hiçbir yer yok. evet, ziyaret ediyoruz. ama henüz yerleşemiyoruz. beğenseniz de beğenmeseniz de şu an için dünya yaşadığımız yer.

    gökbiliminin alçakgönüllü ve kişiliği geliştiren bir uğraşı olduğu söyleniyor. bana kalırsa, insan kibrinin akıl dışılığını, küçük dünyamızın uzaktan çekilmiş bu görüntüsünden daha iyi gösterebilecek bir şey yoktur. bu görüntü, bildiğimiz tek evimiz olan bu soluk mavi noktayı daha içten paylaşmamız ve koruyup şefkat göstermemiz gerektiği konusundaki sorumluluğumuzun altını çiziyor."

    carl sagan, 1994

    voyager'in fotografi, çeviri ve kaynak için:
    http://www.bulutsu.org/smn.php
  • dünyanın en güzel fotoğrafı. bizim dünyamızın.