şükela:  tümü | bugün
  • yönetmen rodrigo sorogoyen elinden 2016 tarihli muazzam gerilim / polisiye film.
    son zamanlarda izlediğim en iyilerden biri diyebilirim.

    fragman
  • ispanya sinemasının polisiye gerilim konusundaki iyi örneklerinden biri. ayrıca film finaliyle birlikte amalia rodrigues şaheseri que deus me perdoe ile de tanışmamı sağlamıştır.
  • el cuerpo, contratiempo ve arjantin katkılı el secreto de sus ojos'tan sonra son zamanlarda seyrettiğim 4. ispanyol polisiye gerilim filmi.

    bu adamlar bu işi çok iyi yapıyor. bu kesin ama filmle ilgili aklıma birkaç şey kaldı. dikkat, bundan sonrasında ağır spoiler vererek bahsedeceğim.

    --- spoiler ---

    andres'in annesiyle olan ilişkisi tüm detayları anlatılmalıydı bence. velarde'nin peder'i ziyareti sırasında peder'in "ilişkileri bir anne-oğul ilişkisinden de fazlaydı" demesini açıklamamaları üzücü oldu.

    velarde'nin filmin sonunda andres'e söylediği "insanlara zarar vermeyi bırakalım artık" sözünde bir ayrıntı mı vardı acaba? açıkçası andres'in net olarak gözüktüğü ilk sahneye kadar velarde'nin de olaylarla bir ilgisi var mı diye düşündüm zira evinde rosario'ya neredeyse tecavüze yeltenmesi ve alfaro'nun da bahsettiği gibi ağır abazan olması bunu düşündürttü bana.

    son olarak, alfaro'nun karısının onu aldattığını görmesinden sonra yüzü-gözü yara-bere içinde eve dönmesinin ayrıntıları da havada kaldı. karısının sevgilisiyle mi dövüştü yoksa kaza mı yaptı soru işareti.

    bir de eleştiri getireyim; alfaro'nun ölümü biraz basit olmuş.

    --- spoiler ---