şükela:  tümü | bugün
  • bir bayram günü sıradan bir aile, ölen büyüklerinin mezarlarına gitmek için evden çıkarlar. anne baba ve tüm çocukları bayram sabahında büyüklerinin bayramlarını kutlamak üzere mezarlığa giderler.

    mezarlığa varınca, mezarın başında "keşke osmanlıca bilseydik de mezar taşlarını da okuyabilseydik" der evin babası. "inşallah ilerde bir gün biri çıkar da osmanlıca öğretir bu millete" diyerek cevap verir. sonrasında ölen dede ve nine için dualar edilir, bayram kutlanır. mezarındaki otlar, çalı çırpı varsa temizlenir. sulanır mezar. kuşlar için su bırakılır.

    tam dönüp gidecek iken aile, erkek çocuklarından biri ağlamaya başlar. o esnada ak sakallı, nur yüzlü bir ihtiyar çocuğa sorar; "ne oldu niye ağlıyorsun bakayım?" çocuk cevap veremez utanır. "adın ne senin?" der ak sakallı ihtiyar. annesi bu sefer çocuğu uyarır; "cevap ver amcaya, ayıp" çocuk cevap verir; "recep"