şükela:  tümü | bugün
  • kemal varol'un 7 nisan'da raflarda yerini alacak olan yeni kitabı.
  • kemal varol'un kalp çarpıntısına neden olacak yeni kitabı.
  • büyük bir hayranlıkla okuduğum kitap. bütün bir külliyatıyla kendi edebiyat coğrafyasını yaratıyor kemal varol. mitlerle, masallarla, sözlü kültürle ve tarihle birleştiriyor bu coğrafyayı. hayali ama elbette gerçek bir coğrafya bu. kitaptaki "gobi milli marşı" öyküsü türkçe'de yazılmış en güzel öykülerden biri olabilir kanımca.
  • oturup , başlanıp ve bitirilen kitap.
    hikaye kitabı ama bence kemal varol romanı gibiydi.
    hem ucunda ölüm var da hem de jar kitabının arka planı olan arkanya'nın diğer yaşayanlarını anlatmış.
    heves amca dışında diğerlerini göremedim , ama yine de mutlu etti.
    çok özlemişim kemal varol okumayı doyurmadı lakin , ağzımda güzel bir tat bıraktı
  • kemal varol yine arkanyasında esmer insanları, esmer çocukları ve esmer günleri anlatıyor. kendi dilinin yaratacısı bir yazarın çağdaşı olarak, esmerleri ve hikayelerini bizle paylaşan kaleminin susmamasını diliyorum.
  • nisan 2017’de iletişim yayınlarından çıkmış (bkz: kemal varol) kitabı.

    ben kendilerini yeni keşfettim. kürt bir yazar ve şair olarak türkçe edebiyatı'nın önemli bir ismi.
    hikayeleri yaşadığı coğrafyayı çok iyi yansıtmakta. böyle yazarların daha erken keşfedilmesi lazım.

    hikayeden birkaç alıntı:

    --- spoiler ---

    “ benim beş kardeşim vardı. gobi’ nin dört. ramaza’ nın on iki. zülfiye’ nin dokuz kardeşi vardı. dilan’ın altı. azat’ın bir kısmı üvey annesinden olmak üzere toplam on altı. ama allah’ ın belası şener tek çocuktu. babası maliyede memurdu. neden bir kardeşi oladığını bir türlü anlayamıyorduk. annesi sağdı. babası sağlıklıydı. neden dokuz kardeşi daha olmuyordu mesela. neden sırıyla ağabeylerinin eskilerini giymiyor da her seferinde yepyeni elbiselerle aramızda dolaşıyordu. bir yandan da acıyorduk kardeşsiz olmasına. hep el üstünde tutuluyordu ama dünya üzerinde bir başınaydı yine de. “ sayfa 30…

    “ allah, köyleri yakıldığı için kasabanın yolunu tutmuş, buldukları boş bir arsaya derme çatma toprak damlı evler yapmış, babaları akşama kadar amele pazarında iş bekleyen, anneleri türkçe bilmeyen, ağabeyleri polisle belalı, hepsi birbirine benzeyen evlerde oturan aynı yaşlarda bir dolu çocuğu arkadaş yapmıştı ve bu başlı başına güven demekti. bir çeteye ihtiyacımız yoktu. “ sayfa 74…

    --- spoiler ---