şükela:  tümü | bugün
  • saygıyı hak etmek için tertemiz bir geçmişe tertemiz bir bugüne tertemiz bir kişiliğe ihtiyaç vardır. kimseyi yaralamadan kimseye nankörlük yapmadan hiçbir ahlaki değere ters düşecek unsurlar barındırmamak lazım yaşam hikayende… kimseyle arkadaşlık edip sevgilisini kocasına yan gözle bile olsun bakmamak lazım, elinden almamış olmak lazım. lazım da lazım o kadar şey lazım ki sende olmayan… bana saygı duy demekle, yaptığın ibadeti bile paylaşarak sahtekarlık yapmakla, kendine yalandan haberler yaptırarak ivme kazandırmaya çalışmakla saygı edinilmiyor. çünkü saygı duy duyulmak, duyulası olmak istemekle yönlendirmeyle olmuyor. olsaydı şu an saygı isteyen değil, saygı duyulan olurdun. istediğine göre duyulan olmamışsın, sen unutuyorsun ama herkes hatırlıyor; yeşim hatırlıyor, muazzez hatırlıyor, derya hatırlıyor, öykü hatırlıyor, seren hatırlıyor nicelerine sorsan ne kadar çok hatırlayanın var senin…
    unutulmayan best of larında birinci sıradasın onların nasıl bir yara açtıysan ömür boyu dillerinden düşürmeseler hakları türden… zehir zemberek konuşuyorsun dediğin herkesin hayatına bıraktığın kendi zehrin olmasın sakın… onlar da yaptıklarını konuşuyorlar duymaya tahammül edemediğin kendi yaptıkların aslında. yani düşün insanlar nasıl tahammül göstermişler ana kendi yaptıklarını duymaya kendi tahammülün yokken! bir de bunları bu insanlara yaşattın sen. kimsenin kıskanacağı gıpta edeceği, özeneceği, örnek alacağı ne bir geçmiş ne de bugünü olan bir kişi için sadece bir kişi konuşsaydı ‘hadi kıskanıyor’ diyebilirdik. bütün türkiye konuşuyorsa bence o gazetecilere gösterdiğin zikirmatiği elinden hiç bırakma. çünkü bu dünyada da öbür dünyada da ihtiyacın olacak.