şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: ben)

    yüzlerce sayfa yazabilirim ama kendimi kötü hissettiğim için olayı sadece özet geçeceğim.

    ıstanbul'da yaşayan daha geçen sene üniversiteden mezun olmuş, 23 yaşında bir gencim. sevdiğim kız anadolu'nun herhangi bir üniversitesinde okuyor. 31 ekim onun doğum günüydü. ve ilk kez onun doğum gününü birlikte geçireceğimiz için olsa gerek yaninda olmayı, aylardır ona almayı düşündüğüm hediyeyi vermeyi, verdikten sonra onun suratındaki mutluluğu görebilmeyi umuyordum. farklı ne hayal edebilirdim ki.

    fakat gel gelelim çalışma koşullarımin pek esnek olmaması nedeniyle yanında kısa bir süre kalabilirdim. aslında bu süre başlıkta görülen 60 dakikadan fazla olabilirdi,yanında 2-3 saat geçirip ıstanbul'a geri dönmek için yola koyulacaktım. birde kisa süre önce kendisiyle telefonda ufak bir meseleden tartışmıştık, bunu da telafi etmiş olurum düşüncesiyle de gitmeyi çok istiyordum. evet biliyorum çok aptalca gelebilir 1-2 saat birisini görmek için 8-9 saat yol gidip gelmek. ama ona verdiğim değer 8 saat yol gidip gelmekten çok daha fazlaydı. her neyse işin sonunda geçmiş diyaloglara takıldığını, buraya geldiğim için mutlu olduğunu ama aramızdaki durumun onu gerdiğini,yorduğunu ve önceliklerinin çok farklı olduğunu aramızda bundan sonra herhangi bir sey yaşanmayacağını, ama iyi bir arkadaş olarak hayatında kalabileceğimi, zaten sevgi insanı olmadığını söyleyerek resmen siktir edildim.
    o an aklından çokca şey geçti, geldiğim ve geri döneceğim yolu düşündüm, eminim ızdırap gibi geçecekti...

    insanın en çok kendisini sevmesi gerektiğini, kendisi için fedakârlık yapması ve en çok kendisine değer vermesi gerektiğini anlamam için daha kaç tokat yiyeceğim bu hayatta bilmiyorum. ama bildiğim bir şey var; bütün insanlardan soğuyorum,yalnız kalmak istiyorum ve kimseye değer vermek istemiyorum.

    edit1: yazıyı yazarken gündeme gelmesini hatta en çok konuşulan başlık olmasını hiç beklemiyordum,benim yaptığım sadece içimi dökmekti. ama dün geceden beri mesaj kutumu yeşillendirip yüzlerce mesaj atan, tecrübelerini aktaran güzel yürekli insanlar gördüm, hepsine ayrı ayrı teşekkürler. hepiniz güzel insanlarsınız, umarım hayatlarımız da sizlerin yürekleri gibi güzelleşir.

    edit2: ayrıca neden 1 saat yerine 60 dk yazdığımı merak edenlerin bir hayli fazla olduğunu gördüm,başlık karakter sınırlaması nedeniyle bunu yaptım farklı bir amaç barındırmıyor kısacası.
  • - maldır.
  • en asil duyguların insanıdır. tabi karşı taraf gerçekten bu değeri ve fedakârlığı hak ediyorsa.

    edit: kız pisliğin teki çıktı rıza baba.
  • bunun 8 saat yol gidip de 60 dk değil 1 dk bile görüşemeyeni de mevcuttur.*
  • (bkz: işsizlik)
    gittin bari kal. 60 dakika rasyonel değil. bunu savunan romantiğin ağzına kürekle vurula. yazık değil mi çocuğum sana? sen can taşımıyor musun?
  • sevdiğimle beraber 18 saat yolculuk yapıp , toplamda 2 saat oturup, geriye bir başıma 18 saatlik yolu dönmüşlüğüm vardır bir zamanlar.sonra da otobüsten inip derse girmiştim , hey gidi günler heyy (sevdiğim de bir zamanlarda kaldı , sözün özü değmeyecek insan için yapmayın gençler vallahi değmiyor)
  • fedakarlık değildir, hatta jest bile sayılmaz.
    insan ne yaparsa kendi için yapar.
  • askerdeki sevgilisini görmeye giden kızdır. yol 8 saat, asker sevgilinin izni 60 dakikadır.
  • neden 1 saat değil de 60 dakika diye düşündürmüştür.
  • gunun birinde siktiri yemek suretiyle ferahlayan insandir.

    buna benzer bir seyi, sevgiliyi 5-6 saat gorebilmek icin, gorusme suresi de dahil 20 saatte 800 km araba kullanarak yapmistim.

    asigim saniyordum. bildigin malmisim lan. yas kemale erince farkina variyor insan.