şükela:  tümü | bugün
  • rahmetli babamın rüyamda bana söylediği çok çarpıcı söz.

    hayatımda geçirdiğim nadir ama değerli anlardır babamın rüyama girdiği zamanlar. üzerinden bir gece daha geçmeden yazmak istiyorum.

    rahmetli babam son iki yılını akciğer (ca) olarak geçirdiği için ben onu hep yarın kaybedecekmişim korkusuyla yaşamaya alışmıştım. ama bugün ama yarın ama beş dakika sonra.

    babamın ölmeden önceki son iki yılında hastanedeki doktor ve hemşireler ile öyle bir iletişimimiz var ki hiçbir doktor, ölüm tehlikesi olan hastanın çıkmasına izin vermezken benim babamı eve götürmeme izin verirlerdi. çünkü herhangi bir komplikasyonda kendilerinin de müdahale edemeyeceği kadar ilerlemişti hastalığı. babamı ayakta tutan tek şeyin sevgi olduğunu kendisi zaten biliyordu. hastanedeki doktorlar da öğrenmişlerdi. bunu anlamamak için âmâ ya da lâl ya da dilsiz olmaya gerek yoktu. sevgi onun en büyük ilacıydı. o hiçbir zaman sevmekten vazgeçmedi bizi ve insanları. biz de onu çok sevdik.

    dün akşam yine geç bir saatte uyudum.

    rüyamda evimizdeyiz, babam ayağa kalkıyor dışarı çıkmak istiyor. ben de onun yanında eşlik etmek için kalkıyorum. biraz yürüdükten sonra bana dönerek sevgi azalıyor, sevgi azalıyor diyor ve düşmek üzereyken tutuyorum. baba, baba diyorum. babam ise sevgi azalıyor, sevgi azalıyor diyerek hayata gözlerini kapıyor. o esnada ben ölümün sevgi olduğunu düşünüyorum. ölmek ne güzel şey diyorum. üzülmek mi? hayır, asla üzüntü demiyorum buna. geride sadece ve sadece ölümün adının sevgi olduğu kalıyor hafızamda.