şükela:  tümü | bugün
  • türkçesi "batan güneş" olan osamu dazai romanı. ilk olarak 1947'de yayınlanmış.
  • ''her halde bir şeyden emin olunabilir: insan, yaşamak için rol yapmak zorunda.''.

    osamu dazai'nin, kahramanlarını karakteristik olarak ele aldığı ve kendimce minimalist olarak değerlendirdiğim romanıdır. savaş sonrası japonyasında soyluların durumu ve ekonomi göze çarpar. savaş; ülkeler arasında gerçekleşir ama toplumdaki yansıması da bireyin iç çatışması şeklinde ortaya çıkar. savaş, aynı zamanda insanın içindedir. toplumun kendilerine bahşettiği soyluluk ünvanından kurtulup bir birey olarak yaşamaya başlamış kişilerin bastırılmış isteklerinin, ne şekillerde gün yüzüne çıkabileceğini görebiliriz. kazuko'nun ''sizi durduran ahlakı silkeleyip atmak istemez misiniz?'' cümlesi de buna bir örnek.

    bunun yanı sıra naoji'nin intihar mektubu kesinlikle okunmaya değerdir.

    savaşın başrolünü ve geri kalan tüm her şeyin duyulmayan fısıltısını ise, japon minimalizmine yakışır şekilde kitapta yer alan şu dizeler çok güzel anlatıyor:

    ''geçen yıl bir şey olmadı
    bir önceki yıl bir şey olmadı
    ondan önceki yıl bir şey olmadı..''