şükela:  tümü | bugün
  • üçlemenin en çok tutulan üyesi. sabah 6.20'de kalk, servise bin 7.45'te işe gel. 12:00'a kadar eşşekler gibi çalış(arada müdür fırçalasın, klavyeye kahve dök, karnın ağrısın, bilgi işlem'le kapış), 1 saat salata ye, 13:00'da yeniden çalışmaya başla, 18:00'a kadar eşşekler gibi çalış (müdür gene fırçalasın, satın alma'daki öküzle kavga et (klavye için), tuvalete zor yetiş, "telefonu kapat->anasına küfret" işlem sırasını karıştır), son dakika bi mail ya da telefon gelsin, servisi kaçır, 21:00'da güç bela eve gel, iki lokma bi şey ye, tv'de ilk on kanalı zaplayana kadar saat 23:00 olsun, duş al traş ol(opsiyonel) yat . oh yeah baby. sikerim işini de ofisini de...

    üçlemenin ilk ikisi için:
    (bkz: sikerim dersini de okulunu da)
    (bkz: sikerim masterini da doktorasini da)
  • saat itibariyle ofisten entry girerek destek verdiğim kampanya. ayrıca bir de bonusu vardır (bkz: sikerim müşteriyi de hakkını da)
  • bunu diyenleri diyecegi son cumle için (bkz: sikerim emekliliğini de yasamini da) .
  • önemli bakınız geliyor..

    (bkz: işsizler ordusu)

    peşin edit: kendimi bir an için rte gibi hissetmek istedim, o kadar. başka bir amacım yoktu.
  • yaşamak için mi çalışıyoruz yoksa çalışmak için mi yaşıyoruz sorunsalının bünyeye verdiği ağır tahribat sonucu ortaya çakan isyan patlaması.

    (bkz: sikerim böyle aşkın ızdırabını)
    (bkz: her şeyi bırakıp gitme isteği)
  • 2010 yılını kapama cümlem... 9 yıldır aynı işteydim** yükselemiyordum, son 3 yıldır da hem iki işte birden çalışıyor hem de yüksek lisans yapıyordum. şimdi bordrolu işimi bıraktım, ikinci işime evden çalışmaya devam ediyorum, okulum da bitti bitecek, işimin patronu da benim "oh ne güzel süper bir şey " demek istiyorum ve demem için tam zamanı aslında ama diğer insanlar için etiketler öbeği olduğumu devamlı olarak gördüğüm için hayalkırıklığıymışım gibi hissediyorum. sanki okuduğum okulun hakkını vermek için yeniden bir işe girip başarılı olduğumu kanıtlamam gerekiyor ya da 9-5 çalışmadığım için bir işim yokmuş gibi görülüyorum. herkes yeniden ne zaman işe gireceğimi soruyor. ben de "allah aşkına kaç kişi iki işte birden çalışıyor. benim bir işim zaten var niye iki işte çalışayım" diye cevap veriyorum ama para getirmesinin işten sayılmasına yetmediği, herkes bir ünvan duymak istediği için içten içe kırılıyorum. belki de yaşamak için çalışmıyoruz bir değere sahip olmak için harcıyoruz tüm o zamanımızı ofislerimizde.... şu anki yaşamımdan çok memnunum ve mutluyum ama "sikerim işini de ofisini de" derken aklıma takılıyor "acaba ?" diyorum.
  • "...ben gidiyorum." şeklinde tamamlanabilecek net bir istifa cümlesi.

    mümkün olduğunca yüksek sesle dillendiriniz.