şükela:  tümü | bugün
  • anton çehov'un köpeğiyle dolaşan kadın romanındaki 37 öyküden biridir; diğer öyküler ne kadar keyifliyse, bu öykü o denli adı gibi sıkıcıdır.
  • sıkıcı bir öykü kitaptaki en güzel öykülerden biridir. " köpeğiyle dolaşan kadın" yazılış tarihi 1889, çehov'un güzel çağına denk gelir. ayrıca kitabı almayı düşünen varsa hiç tereddüt etmesin. rusça aslından çeviri, iş bankası 37 öyküyü derlemiş. bendeki bu ihtiyaç şuradan hasil oldu;
    nuri bilge ceylan'ın derlenmiş röportajlarının hepsini okudum. derlemeler diye bir kitabı var. 1996 dan 2014 e kadar demiş de çehov demiş, arada bir de dostoyevski, başka da bir şey dememiş. çehovu bir şekilde dilimizden düşmese de tam olarak anlayamadığımıza kanaat getirdim.
    özellikle kendi karakterlerinin kendi yalanlarına sarılma durumları öyküleri hayatin içinden değil de hayatın kendisi gibi yapıyor. kişileri zaaflarıyla sevmeye alışıyorsun. çünkü burada da toplum zaafları bir suçmuş gibi algılatıp, içinde yaşayan herkesin hayatını bunları gizleme refleksleriyle donandırmış. gizleme refleksi en kıvrak olanı değil de, en kiviramayanlari seviyorsun. gerçek iletişim orada doğuyor çünkü. zaaflardan. onlar da olguların gerçek niteliklerinden çok o olguların üzerine yapışmış etiketlerin daha önemli olduğu bir dünyadalar. ve bütün bunlar olurken melankoliye de fazla yer yok. karakter bazından olmasa da çehov bazından. hınzır bir mizah var karakterlerin birbirini sevmesinde, sevmemesinde. bütün bunları bu kadar kolay ifade ediş tarzı insanı gerçekten şaşırtıyor. garip bir şefkat kaplıyor insanın içini diğer insanlara karşı. aslinda insanların kendilerine değil, o kıvırmaya çalıştıkları personalarina kızdığını hatırlıyorsun. kendi referanslarına tekrar dönüyorsun. falan filan.