şükela:  tümü | bugün soru sor
  • 37. istanbul film festivalinde bireysel açılışı yapmış, gösterildiği "genç ustalar" temasının hakkını veren jonas matzow gulbrandsen'in yazıp yönettiği, bir de üstüne kardeşine* de sinematografiyi emanet ettiği norveç yapımı "karanlıklar vadisi."

    ulver'in lyckantropen themesvesilesiyle, iskandinav yörelerinde ayrıca önemli bir yeri haiz olduğunu anladığımız kurt adamlaşma alegorisi üzerinden yürüyen filmde, hunharca katledilen koyunlar üzerinden gulbrandsen başarılı bir şekilde ergenlik ve "yetişkin" dünyanın önüne çektiği "çit"leri biraz gerilimli biraz da müphem şekilde anlatıyor.

    yakın zamanda joachim trier* sayesinden norveç taşrasına doymuş, hatta gına gelmesine ramak kalmışken, kardeş gulbrandsen'in ultra geniş planları neticesinde bir karınca hâline gelen karakterlerin arkasına yerleşen norveç'in daha 'karanlık' doğası ile bu doygunluğa yeni bir soluk katan film.

    diyaloglarun büyük kertede minimalist olduğu filmde, gulbrandsen çocukluktan ergenliğe ve ergenlikten yetişkinliğe geçiş aşamalarında ailenin yerine dair bir yeni bir şey söylemese de farklı bir bakış açısı getiriyor. bu anlatımda, gerek yarattığı gizemi büyük ölçüde muhafaza etmesinden gerekse de henüz oturamamış dilinden ötürü biraz sıkıntı çekse de aynı gizemin farklı okumalara davetkârlığı ve kardeşinin müthiş sinematografisi sayesinde gerçekten farklı bir tat bırakan yapım.

    ve nihaî olarak, kesinlikle "takip edilecek yönetmenler" silsilesine yeni bir insan katan film.