şükela:  tümü | bugün
  • redemptiona ait 2009 yılında çıkan çok başarılı progressive metal albumu.

    parçalar şöyledir içinde:
    01. peel
    02. walls
    03. leviathan rising
    04. black and white world
    05. unformed
    06. keep breathing
    07. another day dies [feat. james labrie]
    08. what will you say
    09. fistful of sand
    10. love kills us all / life in one day
  • çıktığı vakit bayağı beğenildi, iyi oylar topladı bu albüm. yanılmıyorsam shadow gallery'nin digital ghosts'u ile aynı dönemde çıktı, formu itibariyle progressive metal ama dt'nin yaptığı "hatalardan" münezzeh müzikle doluydu muhteviyatları her iki albümün de. en azından beğenenler bu sebeple beğeniyor, şarkı sözlerinin daha dolu olduğundan, kompozisyonların müzisyen mastürbasyonu olarak nitelendirilebilecek devasa sololarla süslü olmamasından dem vuruyor, yüceltiyorlardı bu tarz işleri.

    benim içine girebildiğim prog. metal değil bu, redemption'ın müziği beni bu bağlamda çoğu vakit fazlasıyla bayıyor. teknik olarak çok da ilginç şeyler yapmadıkları ortada (müzisyenlik çok iyi tabii, bahsettiğim başka bi şey), eyvallah prodüksiyon on numara, yeri geldiğinde çatır çutur klavye ve gitar soloları giriyor, yaratıcı riff'ler sağdan soldan fışkırabiliyor; lakin kompozisyonlar bütünlük bazında bana hep eksik geliyor. beni albüme, parçalara bağlayacak o kanca melodileri, "anaaaam!" dedirtecek epik mevzuları bulamıyorum bu müzikte. o açıdan redemptionvari progressive metal'i ara ara dinlenebilir ama genel olarak sıkıcı buluyorum. redemption müziğinin symphony x'le benzeştirilmesi de bana garip geliyor, zira symphony x her ne kadar cheesy olsa da o cıvıklığı kabullenmiş, içselleştirmiş bir grup. yaptıkları besteler çok daha eğlenceli, akılda kalıcı, coşturucu kanaatimce.

    awake dönemi dt'ine öykünmek güzel de o özel "şey" olmadıktan sonra müziğinizde, yaptıklarınız biraz ortada kalıyor galiba. yine de ara ara döneceğim redemption'ın müziğine, hala göremediğim bir şeyler olduğu umuduna sahibim çünkü.
  • iyi bir album. redemption' dan çıkan en iyi iş olup olmadıgı tartışılır. origins of ruin albümünden arda kalanlar gibi duran çok şarkı var albümde.

    en geniş kitleye ulaşan redemption albümü olmustur o ayrı.

    bu gruptan daha iyileri gelecektir o belli. 2009 yılının en iyi prog albümü seçilmesinin de bu yıl beklentisi çok yüksek olan albümler çıkıp da beklenntiyi karsilayamamasina bağlıyorum.

    hiç beklemediğiniz bilmediğiniz bir gruptan iyi is çıkınca sasirilmasi ve keşfetmenin heyecanı var sanırım bu birincilikte.
  • redemption grubunun nazarımda en iyi işi. şöyle düşünelim; yemeğin harika bir sunumu gibi, eksiksiz ya da alınacak bir hediyenin ya da sürpizin organize ediliş biçiminden dolayı, tıkır işlemesi gibi.
    albümde her şey yerinde ve zamanında işlenmiş. ilk şarkıdan tutunda, albümün en can alıcı şarkısı olan "black and white world" şarkısına kadar. klavye başlangıcı olan her şarkının beni itinayla çekmesini engellemek imkansız. ray adler gibi progressive metal vokalistliğini en zirve de yapan bir vokal için bu albüm, harika bir "duygu işçiliği" ortaya çıkarmış.
    another day dies şarkısında konuk vokal, james labrie var ki.. bu adamdan dinlediğim en iyi performanslardan biri diyebilirim. başlangıcı heavy metal riffler- barındıran bir şarkı olsa da klavyenin devreye girmesi ile, teknik progresif metal budur nidaları atarak gelen davul performansını göz ardı edemem.