şükela:  tümü | bugün
  • şerefsizliktir. insan olmamaktır. zira insan denilen yaratık haysiyet, şeref, merhamet barındırır. barındırmayana da insan denmez.

    atanlara selam olsun: tapan yiyorsa o tekmeyi bana atmayı denesene delikanlı.

    edt: entry başa kalmış ya la. keşke ekran görüntüsü neyin alaymışım yahu. neyse ilk entrydeki zerzevat tekmeledim oh ne güzel minvalinde bir şeyler sıçmış ve şimdi görüldüğü üzere toz olmuştur. tez zamanda bu dünyayı da terk-i diyar eylemesi dileğiyle. son olarak böyle yaratıkların amk bize bir şey olmasın gençler.
  • dünya üzerinde bu tarz insanlara söylenicek yeterince küfür yoktur. tez elden aynısını ,10 ila 25 kat kendilerinden hunharca tekme yemeleri, yaşamalarını bekliyorum. hiçbir insanlığa sığmayacak bir davranıştır. kahrolsun onlaradır.
  • yemin ederim gerizekalı bbu çocuk ya repliğini insana dolu dolu söyletebilen boşa o2 tüketen genomunu s.ktiğimiz garip şey.
  • psikolojik yardım gerektirmektedir.
  • bankamatikten para çekerken gördüğüm yavru kedinin üzerinde denemek istemiştim bu tür bi eylem. içim elvermedi, elime aldım, tabancamla okşadım kediyi. tam kafasına sıkacakken sağ cenahımda yaşlı bi kadın belirdi ve yakalanmanın şokuyla yaşlı kadını vurdum. sonra olaylar olaylar..
  • psikolojik yardımını sinkaf edeyim.
    böyle yapanlar benim psikolojimi bozuyor.
    yapana rastlasam da, kısas yöntemiyle psikolojimi düzeltsem dediğim hayvanlık.
  • eylem sahibine meydan dayağı atılması makbul eylem.

    bir de yediği halt çok matahmış gibi gelip buraya yazmamış mı, sinirden elim ayağım titredi sözlük.
  • cok kucukken yapmistim bunu.
    cok da iyi hatirliyorum ama daha okula bile gitmiyordum. tam yasimi hatirlamiyorum.
    yavru kedi beslemek turkiye'de cocuk olmanin gereklerinden biridir adeta.
    biz de besliyorduk haliyle.
    bir gun bir tanesi sebebini hatirlamiyorum oyle bir tirmalamisti ki elim kan icinde kalmisti.
    o sinirle o kediyi birkac kez tekmeledigimi hatirliyorum.
    zaten kucucuk bir seydi; ben durdugumda ayaklarinin kirildigini farkettim.
    hayvan yuruyemiyordu bile.
    etrafimda arkadaslarim, herkes bir bana bir de kediye bakiyorlar.
    hepsinin yuzu eksidi.
    ben korkuyordum.
    ne yapacagimi bilemedim.
    savunmak istedim bir ara, "gormuyor musunuz elimi? haketti!" dedim ben bile inanmayarak.
    zaten saniyeler icinde hem dedigimden 2 kat pisman olmustum, hem de "hayvanin bacaklari kirilmis sen ne diyorsun." demeye basladilar.
    millet teker teker yanimdan ayrildi.
    ben kediye bakakaldim.
    o kadar pismandim ki ne yapacagimi bilemiyordum.
    herkes gittikten sonra, kediyi etrafi cevrili guvenli sayabilecegim bir yere koydum basina bir sey gelmesin diye.

    ertesi gun, yine herkes ondan bahsediyordu.
    zaten vicdan azabi cekiyordum, bir de ustune o laflar suclulugumu iyice artiriyordu.
    sonra gene icimden kendimi savunasim geldi: "onu guvenli bir yere koydum" dedim.
    "goster" dediler.
    gittik baktik, orada yoktu.
    ben acaba iyilesti mi ki? diye dusunup hafiften sevinmeye calisirken bir 10 metre ilerde bogazlanmis sekilde bulduk.
    muhtemelen, oradayken yardim icin miyavladi da miyavladi.
    aksam olunca da kopegin birisi geldi, zaten kucucuk zaten karsilik veremicek olan kediyi bogazlayip oraya kadar tasidi diye dusunduk.
    amk kopeklerine zaten uyuz olurum, o zamandan beri 10 kat daha uyuz oluyorum.
    madem yemiyeceksin, neden olduruyorsun guzelim hayvani?
    yemis olsa belki de sevinecegim, en azindan doga kanunlari derim, baska bir hayvana yaradi derim.
    orospu cocugu kopek bogazlamis, bogazini acmis, oldurmus, sonra birakmis.
    amk hayvani ne gecti eline?
    benim hayvanligimla yarisabilir miydi bilemiyorum ama sokak kopeklerinin hepsinden nefret etmistim o gun.
    aradan 20 sene gecti, hala da nefret ederim kodumun itlerinden.
    icimdeki sucluluk duygusunu bine katlar o serefsizler.