şiddet yoluyla değil (cinayet, savaş ve benzeri) ama barışçıl bir şekilde, insanlığın dünyamızdan kaybolmasına izin verin.
kurnig, der neo-nihilismus. anti-militarismus. sexualleben (ende der menschheit), p. 51

peter wessel zapffe/#102365056

tarih kayboldu! zehir bugünün kadın bedenidir.

gynocentrism biyoteknolojinin yenilenen robotik yosmalığı kadından başkası değildir. kullan at epigenetiğin kadavra atığı bedenlerini andırıyor. kadınmerkezcilik yapaylığa dahi çıkamayacaklar/olamayacaklar ululanacaksa, endometriyum'lar lime lime edilsin. erbezleri parçalansın!

yazı hiçbir şeyi karşılamıyor. babalığın bitişini müjdeliyorum! anne başlığına yazarken, anlık ilkah etmemesi gereken, anne adayı diye gördüğünü düzmemesi meşru olacak yitik babalığa hiçbir şeyi söylüyorum. meşumluğu sadelik diye sunan mükerrer eden, babalık sana da ihtiyaç kalmadı. kendini suni yollardan doğurtanlar arasında yerin yok. doğuma zorlandık, bizi ölümcül tuzağa mahkum edip hiç ettin lanet babalık! böylesine bir pislik bir canlının genlerini alıp, fenotipini taşıdığı için müteşekkir olanlar anneliği ve kadınlığı yüceliğe bulayanlar -yaşama geldiği için bunu teşekkürü borç bilen fakaka beyinliler anne-babalarını öldüremez. lezzetli kadavra bugün tapılanan kadın bedenidir. (yani, sakil olmaktan bile çok uzakta ''cadavre exquis andıran atık yumurtalıkları'' metia olan bu sözde canlılığın sağlayıcısına 'güzel doğum' diye pazarlanan her ne varsa, hiçleştikçe kendinden yer ediyormuş gibi canlanıp sönüveriyor.)

bugünse yapaylıkla: neo-aktüel kadınlığın biricik köleliği doğurganlık. doğurgan kadın sevenler eli kanlı canilerdir. her cinsiyet nefret doğurur. bir canlının dünyada mahsur kalmamasını sağlamak, dahası üremeyi terk etmek, en biricik vazifedir ve en aydın zihindir.

görsel sexmission (seksmisja) ihtiyar yaşlı moruk kadının triadı.

anne figüründen tiksinmeye vakit yok. sözde güçlü kadın portresinin mucidi gene erk bozuntusudur. (carne yapımında 60 saniye için düzüşüp, kasıklarına söz geçiremeyen domuz gibi bu gezegenin itici-kavruk leşliği arasında üremeden geri durmayan, ahmaklık saçan gene kadın bedenidir. suçlusu da ersuyu paylaşan salt aptallığın yayıcısı erkektir.)
ne hissettiğini bile bilmeden yanılsamanın kucağında oturan, fantazmalara gark olan akıl-dışı tiynetsizlerin uyur-gezer yitikliğinden kurtulmak, ancak daha elimizden alınmadan ölümle vuku buluyor. mikroorganizma bile onların bedenleri için varmış'ı oynayan asalaklara hiçbir şey anlatılamaz.
kadınlık o ölümsüzlüğün birinci dereceden hemcinsi olduğundan, nöropatik ve türetilmiş histerik gösteri-dünyası tarafından üretilmiş beyinleri hiçbir uzam-zaman zarfında bile, –erk bu gezegenden silinse bile idrak edemeyeceklerdir.

—

biçare ve bimekanlıktan bihaber olanların öksüzlüğün ne demek olduğuna dair zerresini bilmeyenlerin, sözde yalnızlık yakarışları mide bile bulandıramıyor. (böcek kadınlığın emsal teşkil ediyormuş gibi, pislik kindar halleri babalığı bitirendir.)

kokuşmuş yumurtalıkları her yana saçıldı.
beyinsizliğin kahır edici ikrah edilmesi gereken yönüyle zail olası ne varsa çepeçevre sarılmış durumdadır. bu platforumu bile penis-vajina bedenleşmesiyle bir araya geliyor. (erkek ve kadın olmasaydık: aynı zamanda bu dünyada olmasaydık belki anlaşabilirdik sayın hiçlik insansıları.) salgı bezlerinin köpeksiliğini üslenenler, köksüz kalmış doğmaması her daim yerinde olacak kimsesizliğin birincil bedenine akıl vermeyi kendinde hak bulamaz. (insan olarak doğmak: hem aşağılayıcı hem en büyük nedamettir...) maarri'in demiğiyle keşke vermeyeydi! ersuyunu kendi acılarını bastırsın diye dehşet derece onulmaz bir öcü olan kadın cinsine vermemeliydi. sembiyotik ilişki mi? tersine evrim mi? virütik insanlığın algısı, –oluşamadan sünileşti!

lohusa/#121079257
köksüz kalsın bu evren!
—
organizmanın ne kadar insan beynine yaraşmadığı asıl yoksunluk yaratığı ve gailesi bombok ölümsüzlükten ileri bir şey değildir. kaldı ki kadınsı saçmalıklar veya insani dile bile sığmayacak sığlıkların gömütü olacak 'gerçek erk çaresizliği' birbirini ezerek ortadan kalkarak ve bu asırdan sonra yok olacak ne varsa, tozu dumana karışacaktır. ve lanet olsun bu tersine-evrime de -hamakatlığa hali hazırda o kadar geçirgen ki birbirlerine cinsiyet atıyorlar. cevabını veren düşün adamlarını da ölümcül düşüncelerinden beslenip, düşünce beyan ettiklerini var sayıyorlar.

#124369745/öjeni

(tecavüze uğrayan, ana-baba figürü yer değiştirmişlerden eziyet görüp, şu an dünyada olmayacaklardan bir parça bile olmayacakların yani o piçlerin acısını paylaşamayacağım! gık diyeni hiçe sayın!) ya kaosun öksüzü olacaklar ya da intihar yeğdir'i kulaklara küpe edeceklerdir. 'ta ki yeniden uyandırılmadan'...
artık babamın ölümü de sevmiyorum. ne de analığın gebermesi! sadece miadımızı doldurmaktan öteye bir rol yok.

bu soktasok diye inleyen sözde birilerinin menfi/müspet acılarını hedonik-acımayla okuduğunu sanısına kapınların da yalancı-nefretleri iğrenç ötesidir. bu platformda kendini anlatmaktan başka bir bok bilmeyenlerin asıl yanaşması gereken, yani üremenin çeperlerini bile hiç etmiş cesur baba kumaşı gibi intihar edememesinden başka bir şey olamaz.

bu tümceler gene beynime karşın sayıklamalardan öteye gidemedi. kim kimi ne diye okur!? buna benzer konularda yazmak bile asla kabul edilemez. sorgulamaya dahi varmadan konuyu oraya bile çekmek gereksizlikle buluşuyor. zaten hiç kimseyi okumadığım gibi, sözde ana-baba-nasiyatını galebe çalınmasına benzetilebilir.

zaten bu anlaşılmamanın ve kösnüllükten çok uzak olan yazı: ne kadına ne kadın beyinli tekrara düşen sersefil erkeklere değil. ne de yavan beyinlilere değil. bir nevi yapbozu kırmak!

ah, evrensel yok oluş bu saate bu bombok klavye döküntüsü atarı kökten silerdi. insan nefretini bile bitirip gebermek! bu kargışlanmayı dahi hak etmeyen; leşleştikçe sönükleşip biten, insan diliyle güya iskeletleşmiş babalıkları anlatacaktım. anlatacak görkemli bir tipleme kalmadı. artık erillikle işi kalmayacak ilk fahişeliğin, kendi kızını doğurması, erk bebelerinde bu kıtalarda yılgın-eziyete ortak olmayacaktır. yapay doğumla kendi pisliği sıkça sıça dursun kadınlık, bu zindandan bozma yere daha da tohum vermemek adına -atık yumurtakların- çıktığı yere meyilli olmamalıdır bu kaybolan babalık!

toz buluntusu bile bizi istemiyor bu gezende. tutunacak hiçbir dal yoktu.
anneden nefret etmek/#132459867 üremenin sözde fertlerine ezeli-düşmanca bakmaktan başka bir şey görülmemeli. pasifist bir geri çekilme olsaydı: doğurmaksızın, o şefkat kendinden vazgeçerek bitiverseydi... o vakit gerçek sevgi sonlanmış olurdu. en nihayetinde ahimsa'dan uzak kıskaca sıkışmış kokuşmuş türk kadınının vb. yerleri meskun edenlerden çıkanlardan, böylesi uç sınırlar diye addedilecek duruşlardan söz edilemiyor.

hiçbir uzam-zaman kısır aralığında dahi erkeğin acısını kadın asla hissedemeyecektir. benmerkeci bile olamayan, rolden role giren solipsistik sayıklamara kapaklanmış banalliğin çıkırtkanlığının biriciği olan, kadın bedeni kendine taparken kendi lağvetti. bu tok yavanlığa nefret dahi kusulmamalıdır!
babamın/ın ölümüne tutulan ağlaklık tükendi! erkeklik kadından sevgi bekledikçe asıl eziyetlerin yaratıcısı ve yok edisinin fişini çekip bir deliğin seline kapılmaya devam edecektir.
buraya bu yazılıma yazacağına gidip o kaval kemiğini çıkarıp kafatasına vurup afalladıktan sonra intihar lütuftur demek yerine, sonu hiçtir bile diyemedin!

gebermesini bekliyorum. anne lafı bile kabul denilemez.
gynocentrism'e kapaklanmış dünya, bu hastalıklı pislikten de öte geleceğin ölümsüzlüğü istenç hali getirmişleri onaylıyor. böyle bir canlıdan insanlığın doğması büyük utançtır. usanç bile duyulamıyor. o sikine sahip çıkmayan/çıkamayan am budalası erk geberikleri de erken ölür. yapay meniyi bile allayıp pulluyorlar. orospu analık ve salt hödük erkeklik de bu mertebe olarak addedilmiş oyuna ortak olmuş. sosyo-biyoloji bile çıkmaz buradan. cinsiyetleştikçe bir ömür onun arkasına sığınan, her konuyu bile onunla satın almak isteyen iğrençlik havuzunu dolduruyorlar. gen haritaları silinmesi yeğ olacaklar. sözde kompleks bedenlerini ve organlarını kendilerinden bile sakınan, atmosferi bile kendileri için var olduğunu sanan aşağılık bir ön görünün figüranları. histerektomi olsalar veya zirzopların dalalet çukuruna girerken vazektomisi olsa ne güzel olumuş... bir tane velet kurtulmuş olurdu! böylesi kılıf dahi uydurulamaz, nefreti dahi hak etmeyen bir canlıdan doğmamış olunurdu. yumurtalıklarını paramparça etmesi gerekenler çocuk sıçmış. bunlardan saf bodhisivatta şefkati beklenemez. yok. doğmaması gereken akıllı çocuklar; kalayı basıp intiharına yürüdükçe, o asıl cesur mertebeye adım atınca, bir nebze de olsa üzüntüm biraz olsun diniyor. böylesi bir kapana kısılmış bir ülke de bunlarla yaşadığını sanmak ne demek? kötü dahi değil. köküne kibrit suyu!

leopardi en zorunu söylüyor. onun için o en çok kullandığım söz öbeği gibi, o kaçınılmaz olarak: bedbindir! bu dediklerimi de bu yaftalamayı da onaylamazdı. galiba orta paragraflardaki menfiliği de aşan benim. hatta o da değil. bu satırlarından sonra, ''inanan ve bu kadar saçmalığa inanmaya devam edecek olan insan ırkı, hiçbir şey bilmediğini, hiçbir şey olmadığını ve umut edecek bir şeyi olmadığını asla kabul etmez.'' hiçbir şey arz etmiyor/etmiyorum! yazısını üstüme dahi alınamam. onun için okunamazım! mizojinist ve mizantropist yakarış da değil onunkisi...

(misomaniac olan sensin beynim kendinsin! leopardi değil. o insanlığa ağıt yakan içkin bir şairdir!) aşağıdaki metin/tümceler adeta türk erk bozuntusuna karşın söylenmiş gibidir. alıntının kırıtiği; sözde ikili ilişkileri ezeli yılgınlıkla gülünç bulmaktan geçer. leopardi gibi bizarlıktan sıyrılan alaycı bir sırıtıştan yoksunum. sıtkı sıyrılmış bu pigme adamın düşün mirası, nekropolis gezegene hiçbir şey bırakmıyor. yazıda senle konuşuyorum, artık hiç doğmamış gibi ölüp gitmiş kambur adam! seni de sevemem. bitti.

türk kızı/#128978006 türk kızının ve erkeğinin içi pisliktir. diğer homolog beyinsizlikten ileri gidemeyen türleri andırıyor! nefretin kuşatılmışlığını veya dinginliğin durağanlığı da, asla hak edemez. tıpkı dünya ve yitip gitmesi gereken evren gibi! (dehumanization'da insancıl hiçbir şeye yer yoktur. zerafet, nezaket, kibarlık, sükut verici hiçbir şey gerçekte zerre umurları olamaz. hormonal asalaklıkla bu yazıyı okuyacak; bu manzumenin ne anlama geldiğini anlamaya gayret göstermeye çalışan, bön beyinliliği ile doğmaması gereken beden-leşleşmişlerin uydurukça bu ana kadar taşıdığı her ne varsa, atomize de olmasın, tam tersi annihilate uğraması yeğdir.)

leopardi, ilk çekirdek-hücreye o kargışlanması gereken ilksel organizmayla asla ödeşmez. tüm sorun dünya içindeki kokuşmuş evrimin yücelikle ve en doğalı diye öne sürülen ne varsa onunla mütabık/hemfikir değildir. hepsi birbirinin aynıdır. tümden reddet, doğayı ve aileni reddet, tüm ilişkileri reddet! reddiyeyi bile hak etmeyenlerle konuşulmamalı. anne figürü veya baba figürüne maruz kalmak bile, entropinin kusurluluğuna benzer. (tezahürü olmayan bir iğrenme. soluk alıp verirken bile organlar harabiyete uğradı. lağvolduk ve perde kapandı!)
o onulmaz mülevves doğanın kabul edilemez oyunundan başka bir şey değil:

''sonunda güldüm ve kendi kendime insan ırkının kocalar için ortak bir özelliğe sahip olduğunu söyledim. sakin bir hayat yaşamak isteyen evli bir adam için, dünyanın yarısı onun inançsız olduğunu bilse bile, karısının sadakatine güvenir. benzer şekilde, bir adam herhangi bir ülkede meskenini aldığında, onu dünyanın en iyi ülkelerinden biri olarak kabul etmeye karar verir ve bunu yapar. aynı nedenle, yaşamak için canını üten erkekler, hayatı keyifli ve değerli bir şey olarak kabul etmeyi kabul eder; bu yüzden böyle olduğuna inanırlar ve aksi görüştekilere kızgındırlar. bu nedenle, gerçekte insanlar her zaman inanırlar, gerçeğe değil, onlar için en iyi olan veya görünen şey. inanan ve bu kadar saçmalığa inanmaya devam edecek olan insan ırkı, hiçbir şey bilmediğini, hiçbir şey olmadığını ve umut edecek bir şeyi olmadığını asla kabul etmez. bu üç şeyden herhangi birine öğreten hiçbir filozof başarılı olmaz, takipçisi de olmaz ve halk özellikle ona inanmayı reddederdi. çünkü, üç doktrinin de onları yaşamak isteyen birine tavsiye etmek için çok az şeyi olması dışında, ikisi önce insanın gururunu rencide eder ve hepsi de onları kabul eden cesaret ve zihin gücü gerektirir. şimdi, erkekler korkaktır, cahil ve dar beyinli ve her zaman iyiyi beklerler, çünkü her zaman iyi fikirlerini hayatın gereklerine göre değişmeye hazırdırlar. petrarch'ın dediği gibi, servete teslim olmaya çok istekliler; herhangi bir talihsizlikte kendilerini teselli etmek için çok istekli ve kararlı; kendilerine reddedilenler veya kaybettikleri karşılığında her türlü tazminatı kabul etmek. ve her ne kadar kötü ve barbar olsa da, hayatın herhangi bir koşuluna uyum sağlamak için. istenilen herhangi bir şeyden mahrum kaldıklarında, kendilerini, kavramları dünyadaki en gerçek ve gerçek şeylermiş gibi tatmin ettikleri yanılsamalarla beslerler. bana gelince, avrupa'nın güneyindeki insanların inançsız eşlere hayran kocalara güldüğü gibi, hayata hayran insan ırkına gülmekten kaçınamam. erkeklerin, kendilerini aptallar gibi kandırılmalarına ve kandırılmalarına izin verme konusunda çok az cesaret gösterdiklerini düşünüyorum; sadece en büyük acıları çekmekle yetinmekle kalmaz, aynı zamanda doğa ve kader'in kuklaları olduğu gibi olmaya da isteklidirler. ben burada aklın aldatmacalarından bahsediyorum, hayal gücünden değil. bu duygularım hastalık sonucu mu, bilmiyorum; ama şunu biliyorum ki, iyi ya da kötü, erkeklerin korkaklığını küçümsüyorum, her çocukça teselliyi ve aldatıcı rahatlığı reddediyorum ve her umudun yoksunluğuna katlanacak, yaşam çölüne istikrarlı bir şekilde bakacak, mutsuzluğumuzun hiçbir parçasını saklayacak ve bir felsefenin tüm sonuçlarını kabul edecek kadar cesurum, kederli ama doğru. bu felsefe, başka bir işe yaramazsa, cesur adama, insan kaderinin gizli ve gizemli zalimliğini gizleyen pelerinin altına inmenin gururunu verir.''

giacomo leopardi, trans. charles edwardes, "dialogue between tristano and a friend", essays and dialogues (1882), p. 208

peter wessel zapffe'ye ... insan için tek onurlu çıkış, dağınık, çirkin ve değersiz bir intihar yoluyla değil, yayılmaktan kaçınmaya ve dünyayı arkasında ıssız bırakmaya karar vererek ölmektir. umutsuzluk içinde değil, ama sonunda "her şeyin ne hakkında olduğunu" fark edip son "artık yok" demenin zaferiyle.

herman tønnessen, happiness is for the pigs, 1966, p. 206.

cennetin varolması bir olasılıktır; ama cehennem kesin vardır.
-browning

aktaran: northrop frye, eleştirinin anatomisi s.276

kurmacanın fazla alçakgönüllü veya silik karakteri, komedyada mutlu son ve tragedyada ise felaketin vasıtasıdır.

aktaran: northrop frye, eleştirinin anatomisi / kavramlar sözlüğü s. 404

şeffaf pette olanları var. nereye zor amk bulması. çarçabuk tutuşuverir. intihar edip bir düzenek ile boyun kırılınca düşecek kürdan gibi bir şeyi yakıp, ardından gaz yağının döküldüğü her yer ansızın tutuşacaktır. fitil yere düştüğü an bombok evi küle çevirmeye yetecektir.

projem bana özel. bakayım!

(colin'in 'chruch of ra' görsel darağacı dövmesi, bizim yaşarken intiharımızı kucaklar. bir şekilde kendini öldürenlerin... yani, ansızın beş kuruşluk çamaşır ipiyle kendilerini asanların müziği buradan geçer.)

colin haykırdıkça; ıssızlık, çölleşme, belirsizlik, düşüş, hiçlik, boşluk, bizar olma, ezeli meyus kalmaya doğru eriyorum. en belirgini hıçkırarak içime ağlıyorum. alyuvarlarım çatırdıyor. dokularım yanıyor. sukünet istiyorum... uzun uyku, ama bana çeyrek asırı aşan yıllarda düşen katalepsi halinde acı basıyor ve donakalıyorum. o bitmeden, yüzüm düşüyor: çocuk mezarı gibiyim. sefaletim. amma orayı da yüceltemem. parçalarının öksüz çocuğuyum. orada da mütabık kalamam. bittik! tüm denktaşım bedbinler, -varlar mıydı ki- fosil oldular! iskeletin kremasyona uğramadan, bu acıyı terk ediş olmayacaktır. öksüzlük/köksüzlük/yitiklik... ve biçare-bimekan soluk alıp verirken zail ve izale olunuyor. herif derisi soyulurcasına yakarınca, ancak çocukluk acılarım kabarıyor. nedametsiz bir hal ile yüksünecek ahval kalmıyor.

giovanni papini: [...] ve bütün müzik melankoliden ibaret [...]

parçalarını dinlerken asolan ne mi? (ilmek arkada duruyor... ve çıkarıp, apansızca hemencecik kendimi asasım geliyor! veya ası eyleminden sonra düzenekle evi yakmakta ütopya sayılmaz. gelsin de o kendi özkıyımına yürüme cesaret zincirinin kırılması ne vakit gelirse gelsin.)
emanet olacak çıkarıp kalbe kurşunu sıkacaksın: ya da parçaları çalarken, tam yatağında uykurken, ya meret duvara beyin parçacıkları sıçrasın ya da kalbe sıkıp çarşafa sinsin o anda ölme. bu devriklik gibi! metrukluğu solumanın sonu buraya çıkacaktır. sefaleti konuşmak, bu dünyanın talan edilmesinden hiçbir farkı kalmadı.

kafatasını bitap düşmüşlükle parçalayasın geliyor. deruni acı yansımasıyla parçalar yapan bu adamların parçaları, ancak fakru zaruretti çekmek istemeyen, dünyanın en ufak gailesinin bir yerinde doğmamayı ve olmamayı da bitirmişlerin müziğidir. işkence görenlerin, bedeni ihlal edilmişlerin hiçte gizil olmayan cıyak cıyak zillet ile burun buruna gelenlerin çığırtkanlığını soluyor. sikik akıl-dışılığı allayıp pullayanlara negativist bir söylem bile sıkılmamalıdır. intihara meyil etmek bile değil bu!

artcore da budur: biyomların bile sönükleşmesine yakarılır. acı topraktan göğe doğru saçılır. evrenin cevabı yok.

''müzik kulağa ne kadar hoş gelirse, müzikten bahsedilmesi
de çoğu zaman bir o kadar nahoş gelir.'' lichtenberg

müzikleri hakkında ne bir yorumum ne de öznel bir karineyi açıklayacak hiçbir yetim yok!

tüm diskografileri var. bu ara get het gloren'a sardım. beyinen eziyet ceryan ederken, #18617413 ritual ile başlamıştım ölgün kılacak yolcuğa! hiçbir vakit bir araya gelmeyecek ama kökten acıyla inleyenleri bir tutacak parçalar yaptıklarını söylemeğe lüzum yok. zım zım sızlatan acıyı da terk edişi o spoken world tonlarında zaten veriyorlar. sludge yani çamur ve yanında, ağırkanlılığıyla evrenini sonuna açılan kapı doom!
öyleyse, bir katilin elinde kalmak mı?! hışım ve beyliklafları mı? yoksa, diğerlerinin kesit kesit leşleşmiş kıyaslarını da bir kenarı itip, çocukların intihar etmesini andıran donuklaşmaya ver yansın mı etmeli? parçaları uzunca gelse de dinlemeye başlandığı vakit -ansızın çarçabuk da bitiveriyor- ... ama bu beynin sindireceği ona amade olan dehşetlikten de öte, katmerlenip sönüveren, bir zihinin yitikliğinden başka bir şey değil.

bedbince bir terk ediş mi? bilmem! robotlar bir gün bu müzikleri dinleyenler kimlerdi diye bakarsa; kendine kötümser bile diyemeyecek kadar bezginlerdir yaftasını vursunlar. ''ancak sen gibiler dinler zaten bunları'' ben gibi diye bir şey yok. geleceğin necromancer dünyasında, böyle müzikler hangi yönüyle varlığını koruyacaktır? muamma! makinelerin doğurttuğu çocuklar yaksınlar bu gezegeni.

bu melatten bozma 'ifrit gezegende' böyle içkin parçalar geçmişin birbirini kemirmiş/sömürmüş/kıyıma uğratmış/yoklukla buluşturmuş onca bitikliğini imliyor. ne capcanlı ne solgun ne diri! hiç bile değil.
ufak bir tezahürü her daim kendi kıstasım da, (gisgriliği de aşan hiç doğmamalıydım/doğmasaydım erginlemesiyle, intihar istiğrakıyla son buluyor.)

carlo michelstaedter (3 haziran 1887 - 17 ekim 1910), italyan yazar ve filozof.

kısacık yaşamı olmuştur. onu da hayatı kötüleyen kötümser-yahudilerden demek yerinde olacaktır. bedbinliğini 24 yaşlarında intihar eden; lautreamont veya otto weininger ya da aslında nihilist dadacıları andırır. kötümser hayatiyet bakışını da terk etmiştir. erkencecik ölmüş augusto dos anjos ve benzerleri gibidir. hiçleşip gitmiş düşünürlerdendir.

la persuasione e la rettorica:

ölümden korkan çoktan ölmüştür.
-
hayatının bir anlığına yalnız olmasını, sadece yaptığı şeye bir anlığına ikna edilmek isteyen her kimse, şimdiki zamana sahip olmalıdır; sanki ölümden sonra kesinmiş gibi her hediyeyi sonuncusu olarak görmek; ve karanlıkta kendisi için yaşam yaratır.
-
yaşama hakkı bitmiş bir işle değil, sonsuz bir faaliyetle ödenir.
-
doğru olan her şeye iyidir; kim hiçbir şeye haksızlık etmezse, her şeyi nasıl yapacağını bilir.
-
kilo asla ikna edilemez.
-
ikna sadece kendisi için canlı bilmeyenler de yaşamıyor.
-
sağlığa giden yol, ancak sağlıklı gözlerle ve ruhun ulaştığı kadarıyla görülebilir.
-
herkes kendisine ait olmayan kendi ekseni etrafında döner ve sahip olmadığı ekmeği başkalarına veremez.
-
medeniyetin tüm ilerlemeleri, bireyin gerilemeleridir. teknikteki her ilerleme , o kısım için insanın vücudunu sersemletiyor ... yani bugünlerde, bir zamanlar bir demir bloktan ateş, çekiç ve keski kullanarak istediklerini şekillendirmeyi bilen demirciler sersemlemiş durumda. fabrikalardan veya dökümhanelerden gelen vidalı parçalara nasıl adapte edileceğini ve birleştirileceğini neredeyse hiç bilmiyor ... ve onların yerine, makinelerinin neredeyse son kolu olan, yalnızca bir hareketi bilen üzgün ve aptal fabrika işçileri kitlelerini aldılar.
-
bir öküz asla tahılı gagalamaz, ama her zaman samanı çiğner: zevk onu böyle yönlendirir.
-
bir tökezleme, üzücü oyunu durdurur ... illüzyonun konusu rafine edildiğinde, düzensizleştiğinde, parçalandığında, erkekler güçsüzleştiğinde, güçlerinin dışında olanın, bilmediklerinin merhametini hissettiğinde: bilmeden korkarlar korktukları şey. kendilerini, sonlu şeylerden kaçış gibi davranan, sonlu şeyleri arayan olağan bir yola sahip olmadan ölümden kaçmak isterken bulurlar.

---------------------------------------
sfugge la vita:

hayattan çıkarsa hangi felsefe boşunadır – bu son yanılsamadır ve eski toparlanmanın son oyunudur – evrensele doğru görkemli bir şekilde ortaya çıkmasıyla yaşamı durduran son iyimserliktir.
-
sadece ölümde özgürlüğe sahip olacak, sadece ölümde gerçek aktiviteye sahip olacak çünkü gerçek aktivitenin var olmadığını, yani gerçek aktivitenin hiçlik olduğunu fark etmiş olacak.
-
hayattan çıkarsa hangi felsefe boşunadır – bu son yanılsamadır ve eski toparlanmanın son oyunudur – evrensele doğru görkemli bir şekilde ortaya çıkmasıyla yaşamı durduran son iyimserliktir.
-

-----------------------------------------------
alıntıları şöyle dursun: post schopenhauerian pessimism'in ardından kurnig , peter wessel zapffe, giuseppe rensi, herman tonnessen, ve julius bahnsen son olarak da, pigme adam ikisili guido ceronetti ve anacleto verrecchia gibilerinde düşündaşı olur kendilerinin.

unutmadan: (bkz: depresif realizm/#114884627)

michelstaedter'a ithafen giovanni papini:
o, kendisinden önceki çok az ve çok nadir düşünürler gibi, fikirlerinin sonuçlarını son, dürüst ve erkekçe kabul etmek için kendini öldürdü - metafizik nedenlerle kendini öldürdü.

gürültüye tahammül edenler zaten cesettir.
guido ceronetti / ıl silenzio del corpo