şükela:  tümü | bugün
  • gündemi takip etmeyi uzun zaman önce bıraktım. televizyon izlemiyorum. internetten de haberleri takip etmiyorum. sosyal medya hesaplarımda gündemle ilgili paylaşım yapan kimseyi barındırmıyorum. bir tek bu mecra var gündemden haberdar olduğum, o bile yaşamaktan soğumaya yetiyor.

    hayalini kurduğu bölümü sevdiği bir şehirde okuyan bir lisans öğrencisiyim. bu yaşta ne gördün ne geçirdin diyeceksiniz muhtemelen.
    zor zamanlarım oldu, artık bittim dediğim zamanlarda bile üstesinden gelmeyi başardım bir şeylerin. hayatta kaldım bir şekilde. sonuçta hepimizin sorunları var.

    böyle bazı özel durumları çıkartıyorum ve düşünüyorum. benim yaşlarımda bi insanın en büyük derdi ne olabilir?

    aldığı notlar mı? kaldığı dersler mi? sevmediği insanlarla aynı ortamı paylaşmak mı? aile özlemi mi? aldığı harçlığı ay sonuna yetirmeye çalışmak mı? okuldan arda kalan sürede para kazanmaya çalışmak mı?

    bi öğrenci için, hayata yeni yeni atılmaya çalışan insanlar için olması gereken bu değil mi sizce de? -ben böyle düşünüyorum. dert bile değilmiş bunlar ama, orası ayrı..

    hayatımdaki herhangi bir şeye isyan bile edemez oldum. neden? çünkü ailem var, onlardan daha değerli hiçbir şeyim yok zira. onları bugün de benden almadığın için şükürler olsun allahım. bu ülkede yaşamanın bana öğrettiği en iyi şey de bu duruma şükretmek oldu.

    şimdi biraz başlara döneyim.

    gündemi takip etmeyi uzun zaman önce bıraktım. dayanamıyorum çünkü. ne zaman gündemden bir parça görsem kaçıyorum. her acı haberi kendi içimde yaşıyorum -tekrar tekrar yaşıyorum hem de. hiç mi iyi haberler alamayacağız? daha dile, medyaya gelemeyen yüzlerce belki de binlerce acı varken..

    okumaktan, dinlemekten, görmekten bile canım yanıyor.

    öyle ya, kendi hayatımdaki detaylar için üzülmek bile lüks geliyor artık.

    belki bu başlığı kimse görmeyecek bile. belki de altı entryler ile dolup taşacak. her gece hepinize yer veriyorum dualarımda biliyor musunuz?
    diyorum ki,
    "allahım, sen herkese sevdikleriyle birlikte mutlu, huzurlu, sağlıklı, güzel bir gelecek nasip et."
    eğer ki olursa altta atıp tutacak o insanlar için de, hak verenler için de, takmayanlar için de..
    sırf bunun hatrına rica ediyorum ki kızmayın bana..

    böyle dua ediyorum, ediyorum ama.. aması işte.. tek cümlemle hayatlarımızı değiştirebilecek değilim ya.. olmuyor.

    gerçekten yaşamaya katlanamıyorum. daha sonra, daha zor koşullarda yaşamamak için bazı acı durumları.. başkalarının acılarını.. intihar edesim geliyor.

    arkamda da şunu bırakmak istiyorum:

    "beni affedin. çok acı var. dayanamıyorum."

    sahi, siz dayanabiliyor musunuz?