şükela:  tümü | bugün
  • bilsin cihan ki ben bu cihanın nesindeyim:
    bir ülkünün mehabetinin zirvesindeyim.
    dünya denen mezellete dalsın her isteyen;
    ben ırkımın şeref taşan efsanesindeyim.
    herkes bir özleyişle yaşar... ben de öylece
    altaylar'ın ve tanrıdağ'ın çevresindeyim
    merdanelikle şöyle bakıp ayrılıklara
    son menzilin hüzün dolu kâşânesindeyim.
    artık vedâ zamanına pek fazla kalmadı;
    yorgun ve kimsesiz ölümün bahçesindeyim..

    (bkz: hüseyin nihal atsız)
  • (bkz: all is lost)
  • arsuz'da (iskenderun tarafı) bir öğlen vakti emekli hava albay amcam tarafından söylenmesi ile ilk defa işittiğim şiirdir.

    yalnız kalmak okuma yapmak için yazlığa kaçtığımda ve de
    yemek yapmak için ara verdiğimde mırıldandığım atsız beğ şiiridir.

    ah bir de adam gibi çalabilsem.

    vaktiyle bir atsız varmış derlerse ne hoş;
    anılmakla hangi bir ruh olmaz ki sarhoş?