2 yanıt daha
  • ocak ayında boşandık, 8,5 yaşında kızım var. boşanma gerçekleştikten bir hafta sonra bir pedagog eşliğinde kızımıza bu durumu izah ettik. onun annesi ve babası olmaktan vazgeçmediğimizi, sadece bundan sonra karı-koca olmayacağımızı anlattık. başta kendi çocuk fikirleriyle bizi üzmemek adına "zaten hep kavga ediyordunuz, böyle çok güzel oldu, evde hiç gürültü olmuyor ehe ehe..." dedi. 3. haftanın sonunda "neden seninle hep dışarıda görüşüyoruz? neden eve gelmiyorsun?" soruları başladı. pedagogumuzdan tekrar destek alarak durumu yeniden izah ettik, biraz daha anladı ama hala tam anlamış değil. onun sorduğu her yeni soruya akıllı, mantıklı, gerçek ve anlayabileceğini düşündüğümüz bir dille, annesiyle ağız birliği yaparak cevap veriyoruz. kimse kimseyi kötülemiyor, hiç bir talebine "git babandan iste!" ya da "annen iyi bilir o işleri git ona söyle" saçmalığında cevaplar vermiyoruz ve konu ne olursa olsun; çocuğun yanında ya da telefonda ya da gözden uzak yerde yüzyüze kavga etmiyoruz! anne, kocasına laf yetiştirmeye harcayacağı zamanı çocuğuna ayırıyor, ben de "ne yapsam da sustursam bu kadını?" sorusunun cevabına ayırdığım zeka kırıntılarını "ne yapsam da kızıma güzel bir hafta sonu yaşatsam? ne yapsam da şu iki gün kızıma da bana da bir hafta yeterli olsa?" sorularının cevabı için harcıyorum. boşanmak dünyanın sonu değil, kişisel hırslar yüzünden psikolojisi darmadağın bir çocuk yetiştirmek dünyanın sonu.
    p.s. : tuğla için kusura bakmayın.
6 yanıt daha