şükela:  tümü | bugün
  • anladık hepiniz ateistsiniz, en çok siz varsınız, herkes ateist olacak, bununla tatmin olacak mısınız?
  • islam ve kuran konusunda bütün sorularımı cevaplayan çok değerli bir ağabeyim vardı.
    kuran'ın mealini okuduktan sonra bazı ayetler aşırı saçma geldi ve kendisine danışmak istedim. sinirlenip cevap veremedi ve kafanı buna değil islam ahlakına yönelt gibi bir şeyler söyledi.
    o gün zaten ikilemde olan ben ateist oldum. sonrasında kafamı daha da yorup sorgulayıp agnostisizme yöneldim.
    tartışmak için yazacak olanlara şimdiden söyleyeyim, artık kafamı dine yormuyorum. dinim vicdanım lütfen sorularla gelmeyiniz çünkü ben cevaplarımı çoktan buldum.
  • çocukken günah olan bir şey yaptığımda cezalandırılacağımı düşünürdüm. aynı şekilde iyi bir şeyler yaptığım zaman ödüllendirileceğimi. yaşarken tabii henüz. cenabetlik kavramı hele ergenlik zamanlarımın kabusuydu. başına kötü birşeyler gelecek korkusu sürekli pompalanıyordu. sonra bi bok olmadığını farkettim. kimse bizim sikik sorunlarımızla ilgilenmiyordu. zaten hiçbir zaman inanmamıştım bir tanrının varlığına. inanıyor gibi yapıyordum. inanmaya çalışıyordum. ama bir şeye ya inanırsın ya da inanmazsın. ortası yok. ben inanmadım. ve yüzleştim.
  • bir hikayem yok. her insan gibi ateist doğdum, memnun kaldım, değiştirmedim.
  • allah kavramının ne kadar saçma olduğunu gördüm.

    bakın evreni bir yapan olmasından bahsetmiyorum, allah kavramından bahsediyorum.
    evreni birisi tasarlamış olabilir, o ayrı bir konu.
    hep dediğim gibi belki evren üstü varlıklar çocuklarına akvaryum olarak almışlardır.

    ama allah kavramı ne kadar çocukca bir masal.
    her şeye gücün yetiyor ve hiç şeye ihtiyacın yok, sonsuz olasılıkların hepsi de sana ait ama sen bu gerçekliği yaratıp bunla alakadar oluyorsun. ne kadar acizce.

    bu evreni eğer birisi yapmışsa, elinden gelen bu olduğu için böyle bir şey yapmış olmalı. belli ki ilmi buna yetmiş. yapalım bakalım nasıl bir şey olacak diye görmek istemiş olmalı. yoksa niye yapsın ki? ilmi kudreti her şeyi sonsuz, her şeyin üzerinde ve sahibi olan bir şey niye bir şeyler yaratmakla uğraşsın? canı mı sıkılıyor? yaratmayı çok seviyor, hobisi yaratmak ama kendime bir hatun yaratayım de can sıkıntımı alsın demiyor, bir çocuk yaratayım da bir meşgalem olsun demiyor, insanları yaratıyor, insanlara eş yaratıyor, insanlara çocuk yaratıyor. ona tapınmamızı izliyor, tapınırsan seviniyor, tapınmazsak kızıyor. vay bana niye tapınmıyorsunuz diye bizi sonsuza kadar yakmakla tehdit ediyor. tapınırsak cennette sonsuza kadar seks teklif ediyor. bu mudur? bu mu her şeyi sonsuz olan varlık? pek bir aciz gözüküyor buradan bakınca.

    ben allah olsam yarattıklarımı yakmam. niye yakayım ki? genetik bilimi gelişiyor, ilerde kendi evcil hayvanımızı yaratabilirsek, niye yanacak acı çekecek ama ölmeyecek bir canlı yaratıp canımızı sıktığında onu sonsuza kadar yakalım ki? sadist miyiz biz?

    gördüğünüz gibi allah kavramı yaratıcı kavramından farklı bir şeydir ve yoktur.
    kesin olarak yoktur. çünkü o olsaydı biz olmazdık, her şeyi üzerinde ve sonsuz bir varlık olsa biz de dahil hiç bir şeyi yaratma gereği duymaması lazımdı. halbuki görüyoruz ki yaratmadan duramayan, yarattıklarından da bir beklentisi olan bir şeyle karşı karşıyayızdır en fazla. (yani o da kesin değil)

    allah niye kendisine kadın ve çocuk yaratmıyor. çünkü o tekmiş, gene tek olur.
    o en büyükmüş, gene en büyük olur. o her şeye gücü yetenmiş, karısını ve çocuklarını o kadar kudretli yaratmasın olsun bitsin. bunları yaratmıyor ama bizi yaratıyor. niye? onu eğlendirelim diye, can sıkıntısını alalım diye. nasıl kendisine kadın ve çocuk yaratmıyorsa kul da yaratmaması lazımdı, cennet cehennem melekler cinler de yaratmaması lazımdı. ya bir şeyler yaratma ihtiyacı duyacak kadar acizsindir veya hiç bir şey yaratmaya ihtiyaç duymayacak kadar teksindir. öyle karı yaratmadım çocuk yaratmadım demekle olmaz, hiç bir şey yaratmadan dur sıkıysa. yapamazsın di mi, o halde o kadar da kusursuz değilsin.