şükela:  tümü | bugün
  • yapılmaması gereken eylem.
  • yapmisligim vardir.

    bir keresinde yuzyuze tanisma cesaretimin olmadigi bir kizin, instagram hesabini basladim ben stalk’lamaya. elim nasil olduysa boyle like yapti bir fotografi. sonra dedim ki; inceldigi yerden kopsun. butun hepsine like attim. sonrasini sormayin.

    not2: sonrasini soran yazar arkadaslar oldu. oncesiyle anlatirsam bir seye benzeyecegi icin once oncesi, sonra sonrasi. hazirsaniz basliyorum.

    universite zamaninda sevmistim ben bu kizi. o kadar guzeldi ki, benim tipim duzgun olmasina ragmen, onun guzelligi karsisinda ezilip, iki kelime soz edecek cesaretim olmamisti. hatta sosyal medyadan dahi ekleyememistim. okul bitti, aradan 4 sene gecti, ben memlekette ise basladim, ama aklim hep onda. bi cesaret ekledim facebook uzerinden, sonrasinda instagram felan. yukarida, yani entry’de anlattigim hadise gerceklestikten sonra, bir gun dm’de bir hareketlenme oldu. bana “selam. nasilsin?” diyor birisi. baktim mesaj atana, ta kendisi, hayallerimin prensesi, o. benim ona olan cesaretten yoksun ilgim, onun dikkatini cekmis. konustuk bir muddet sosyal medya uzerinden. ya dedim, bu kadar guzel bir kizda hic mi kibir olmaz. cok ustun karakteristik ozellikler, kanaat sahibi olma durumu, maddiyata onem vermeme, ruhu arindirma cabalari. kanat taksan ucacak gidecek. kezbanlik bu kizin duragina ugramamis cok belli. omrumde onun kadar guzel olup da, onun kadar mutevazi olani hic gormedim.

    tabi konusmalar devam ederek siklasti. gunaydin mesajlari, telefonda uzun sure konusmalar vs. zamanla ozele inildi biraz daha. ben onu ilk nerede gordugumu, ona nasil asik oldugumu, neden bunca sene uzak kaldigimi hepsini sirasiyla anlattim.

    aisec programi vardi, bilenler bilir. uluslararasi ogrenci organizasyonlarindan. benim tam da ona karsi acilma cesaretimin olmadigi vakitlerde, hindistan'a gitmisti o bu programla. orda yaptiklarindan bahsetti. evlenmis. evet evet, ben de mal gibi bakakalmistim ekrana. evlenmis orda. bir hintli ogrenci ile tanismis. 6 ay icinde olmus bu. artik nasil bir sevdaya tutuldularsa karsilikli. inancli insanim, yaratilani yaratandan oturu severim ama, nikah kiydigi adam, kizin yaninda peynir tenekesi gibi kaliyor. neyse, anlasamamislar sonra. bosanma asamasindalarmis. bana butun hepsini anlatti boyle teker teker. o anlattikca ben yikiliyorum. anlayamazsiniz.

    sonrasinda birkac defa da bulustuk. acaba dedim, yapabilir miyim? yapamadim abi. kimi bekar erkekler, bosanmis kadinlarla evlenebilir, kimisi evlenemez. evlenenlere buradan bir omur boyu mutluluk diliyorum. ama benim tercihlerim o yonde olmadi.

    hikaye uzun oldu kusura bakmayin. ilk goruste askla basladi, yillar sonra gelen stalk ile devam etti, hayalkirikligi, husran ve daha once acilamamanin verdigi pismanlikla bitti. bir daha onun gibi birisini sevebilir miyim? bilmiyorum. yasim hala genc, ama bilmiyor, bilemiyorum. en korktugum sey, isim hazir, evim hazir hadi bi de evleneyim tarzi evlilikler. yani, yapmak zorundaymisim gibi, hayatin rutiniymis gibi, gibi gibi.

    siz siz olun, sevdiceginizi baskasina kaptirmayin. zamaninda yapin ne yaparsaniz.

    not: stalk’lamak, like atmak nefret ettigim kelimeler. bu entry’de kullandigim icin ozur dilerim.