şükela:  tümü | bugün
  • dili kullanmakla ilgili bir problemim yok, ama buna sebep olanlara karşı beslediğim nefreti kelimelerle ifade edemiyorum.

    ben çişe çıkarıp, koşup oynayıp, evde sarılıp koklaşıp sonrasında eşim mesaiden dönene kadar iki saat evde yalnız kalmasın diye bu akşam staddaki maça gitmekten vazgeçecek duruma geliyorum, adamlar 2 ay gönül eğlendirip sonra terk ediyor. duyduğum nefreti gerçekten ifade edemem.

    (bizim ufaklık da kıbrıs'ta sokakta bulundu. el kadardı. yüksek ihtimalle ölecekti.)
  • hayvan sahiplenip, hevesini aldıktan sonra sokağa terk etme olayını benim aklım hayalim asla almıyor. ben senelerdir bir kedi sahiplenme düşüncesindeyim, ama öyle büyük bir sorumluluk ki acaba iyi bakabilir miyim, acaba tatillerde gözüm arkada kalmadan kime emanet edebilirim, acaba her sorumluluğumu yerine getirebilir miyim düşüncelerinden dolayı bir türlü eyleme geçemedim. insanlar sanki oyuncakçıdan peluş oyuncak alıyormuşcasına alıp, biraz oynayıp kenara atıyorlar resmen bu canları. bunlar canlı yahu canlı; baya bebeğiniz, çocuğunuz gibi birer can.. insanın içi içini yer; aç mı, susuz mu, güvende mi vs vs.. nasıl terk ederler, resmen vicdansızlık. sonuna kadar sorumluluğunu alamayacaksanız rahat bırakın hayvanları, bir aile bulduklarını sanıp 2 ay sonra terk edilmelerinden daha iyidir.
  • gelecek sezonu görebileceklerin sayısı çok azdır. çoğu kışın soğuğa ve açlığa dayanamaz.