şükela:  tümü | bugün
  • şu dünyada görüp görebileceğiniz en güçlü evlat sevgisidir.

    sabah kümeslerini açınca fark ettim, neşesizler. zaten havalar da soğudu.
    " ne çabuk sabah oldu? " der gibi bir hâlleri vardı hepsinin.
    kümese bir ağırlık çökmüştü.
    nedenini biliyorum! çünkü civcivler yok. tam huzurevine dönmüş kümesler.
    horoz dahi mutsuz.
    oysa civcivli günleri böyle miydi kümeslerin! sabah kapılarını açar açmaz hücum ederlerdi dışarıya. hemen peşlerinden anaları. küçücük civcivler bir oraya bir buraya koşturur daha sonra anneleri nereye giderse onun peşinden giderlerdi tın tın.
    anneleri de pür dikkat onları korurdu gün boyu. horoz bile " babayım lan ben! " edâsıyla öterdi sabahları.
    bir belgeselde kartala dahi yem etmediğini görmüştüm tavuğun, civcivlerini. sahiden öyle.
    hele bir yabancı gelip de civcivlere dokunmaya kalksın bahçede. valla o küçücük tavuk, atalarının dinozor olduğunu hatırlayıp saldırıya geçerdi hemen.
    ulan işe gidiyorum şimdi. geldiğimde biriniz gurk olsun da dokuz - on bir yumurta koyayım altına.
    hadi bakalım.
  • tavukdaki civciv sevgisini bilmemde horozdaki tavuk sevgisine şahit oldum. şöyle oldu, horoz yiyecek bişey buldu ve kendi yemeyerek değişik bir ses çıkardı sonra etrafta dolaşan tavuklar(horozun karıları) horoza doğru hızlıca koşmaya başladılar. birbirleriyle yarışıyorlardı resmen. önce giden horozun ağzından yiyeceği aldı ve yedi. ben bunu izlediğimde 9 yaşında falandım cidden hayvanlara bakış açımı değiştiren ender olaylardan bir tanesidir. insanlarda bile bunu görmek çok zor bence.
  • en tatlı haliyle evlat sevgisidir. civcivlerini ısıtmak için tüylerinin altına alırlar, yem yemeyi öğretirler ve onlara yaklaşmaya kalkanı hunharca gagalarlar.