şükela:  tümü | bugün
  • özgürlüğü farklı şekillerde tanımlayan onlarca felsefi düşüncenin ateşli savunucularına bağırarak söylemek istediğim cümle.

    peki nedir insanı zincirlerle bağlayan? yanıtı içten içe herkes bilse de bu; yanıtın tüyler ürpertici olduğu gerçeğini değiştirmez: sevdiklerimiz!

    bazıları eşsiz sevgililerine sarılırlar, bazıları çocuklarına, bazıları toplumcu ideolojilerine, bazıları dinlerine, bazıları kendilerine (bkz: egoizm) ve bazılarıysa zevk aldıkları her şeye. (bkz: hedonizm)

    özgürlük yolunda ne kadar güçlü olursa olsun insan; sadece ölümdür istediği zaman elde edemeyeceği. insan sevdiklerinden içten içe nefret mi eder albayım?

    -özgürlüğüne düşkünse neden olmasın!

    tam o sırada platon haykırır mağarasından: özgürlük zihinde var olan bir kavramdır, ölürsek bu kavramın bir anlamı kalmayacağı için saçma sapan bir argüman bu!

    ancak nietzche durur mu, yapıştırır cevabı: budala herif! yok olmazdan önce, son saniyelerdeki özgür varoluş için değmez mi...

    şahsen ben yüce bir köleliği yeğleyenlerdenim sanırım. o da şüphesiz, özgür olamayacak kadar korkak olduğum içindir. o halde yaşasın asil korkaklığım!