şükela:  tümü | bugün
  • şüphecilikte delillerin eşitliği.
  • tekâfü’

    bütün delillerin eşit olması ve hiçbir görüşün diğerini geçersiz kılmaması anlamında bir cedel terimi.

    sözlükte kef’ kökünden türeyen tekâfü’ “iki şeyin eşit ve benzer olması” anlamına gelir. tekâfü’ edebî sanatlarda kullanıldıktan başka (bkz: tezat) tekâfüü’l-edille şeklinde cedel ve münazara disiplininde yer alır ve “bütün delillerin birbirine eşit olup bir görüşün diğerini geçersiz kılamaması” diye tanımlanır. bu tezi savunanlara göre cedelî kıyasla kanıtlanan bir iddia daima başka bir cedelî kıyasla geçersiz hale getirilebilir. tekâfüü’l-edille taraftarlarını allah’ın varlığını inkâr edenler, nübüvvetin gerçekliğini inkâr edenler, her ikisini de inkâr edenler, hz. muhammed’in nübüvvetini benimsemekle birlikte hangi islâm mezhebinin doğru olduğunun bilinemeyeceğini söyleyenler şeklinde gruplara ayırmak mümkündür. bu iddialar daha çok bazı yahudi tabip-düşünürlerine aittir. tekâfü’ taraftarlarının öne sürdüğü delillerden biri insanın doğal olarak bulunduğu çevreye uyum sağlayıp ailesinin dinini kabul etmesidir. kişi çevresinin etkisinden kurtulup başka bir gerçekle karşılaşma imkânı bulsa dünya ve âhiret mutluluğu için onu benimseyecektir. ikinci delil dünyada birçok dinin ve bu dinler içinde birçok mezhebin bulunmasıdır. şayet deliller gerçeğin bilinmesini sağlasaydı ne ayrı bir din ne de her dinde ayrı mezhep olurdu. islâm mezheplerinin bile kendi aralarında 100 meselede ittifak ettikleri söylenemez. aynı şey felsefî doktrinler için de geçerlidir. asırlardan beri filozoflarla kelâmcılar tarafından birçok delilin ileri sürülmesine rağmen insanlar aynı inanç ve düşünce üzerinde birleşememiştir. bazan bir mezhebin, bazan da bir diğerinin delili kuvvetli olabilmektedir. bu da her delilin karşısındaki delille eşit konumda bulunduğunu ve gerçeği kanıtlamakta yetersiz kaldığını göstermektedir.

    tekâfü’ düşüncesi çeşitli yönlerden eleştirilmiştir. her şeyden önce nesne ve olayların gerçekliğini belirleme yolunda yapılan istidlâllerin ve bu sırada kullanılan delillerin tamamının geçersizliğini ileri sürmek mümkün değildir. gerçek bundan ibaret olsaydı hukuk, düşünce ve dolayısıyla bilim alanında hiçbir hakikat ortaya çıkmaz, düşünce ve bilimin ürünü olan bir teknikten söz edilemezdi. felsefe doktrinleri ve dinler arasında görülen farklı anlayışlar tekâfü’ düşüncesi için delil teşkil etmez. çünkü felsefe zihinsel egzersizlerden ibaret olup gerçeklere ulaşmanın yollarına -kendi bakış açısından- ışık tutmaya çalışır. öte yandan en büyük hakikati inkâr eden ateistlerin sayısı diğerlerine oranla çok azdır. hayırla şer (melekle şeytan) arasında bir konumda bulunan insanın zihin, irade ve gönlüne havale edilen din ise önce semavî olan ve olmayan şeklinde iki gruba ayrılmalıdır. semavî olmayan dinlerin çoğu, semavî dinin allah nezdinde tek ve hak olan ilâhî gerçeğin büyük çapta bozulup yozlaşmış şeklidir. dünya nüfusunun büyük bir kısmının bağlı olduğu semavî dinler monoteist niteliğini korumakla birlikte yahudilik ve hıristiyanlık zamanla tahrife mâruz kalmış, hak dinin son halkasını oluşturan islâmiyet ise ilâhî dinin ilkelerini açık biçimde ortaya koymuş ve ilâhî iradenin tecellisi olarak -hiçbir zaman bozulmamak üzere- on dört asırdan beri devam ettirmiştir.

    islâm dininin 100 meselede bile ittifak edilemeyen mezheplere ayrıldığı yolundaki iddia da gerçekle bağdaşmamaktadır. yapılan istatistiklere göre müslüman nüfusun yalnız %1’i din dışı olup diğerleri islâmiyet’in sınırları içindedir. bunun belirgin kanıtlarından biri, her yıl hac mevsiminde milyonlarca hacı adayının kâbe’de ve arafat’ta bir araya gelmesi ve aynı imamın arkasında namaz kılmasıdır. iman esasları ve ibadetlerin dışındaki konularda, hatta iman ve ibadete ilişkin bazı tâli meselelerde mezheplerin kendilerine özgü anlayışları müslüman toplumların psikolojik ve sosyolojik özelliklerinin ürünü olup dini zedeleme niteliği taşımaz. insan hayatını onun teneffüs ettiği hava gibi saran dinin anlaşılıp yaşanmasında sözü edilen farklılıkların tabii görülmesinde yadırganacak bir şey yoktur (ayrıca bk. ibn hazm, v, 252-270).

    mantık ilminde de kullanılan tekâfü’ “kavramların ve hükümlerin birbirine benzer veya eşit olması” diye tanımlanır ve bununla iki kavramın veya hükmün anlamların düzenlenmesinde ve pratik sonuca götüren yöntemde herhangi bir farklılık arzetmemesi kastedilir.

    yusuf şevki yavuz

    http://www.islamansiklopedisi.info/…php?idno=400335