şükela:  tümü | bugün
  • az önce izlediğim sinema filmi. başrollerini alma terzic ile august wittgenstein oynuyor. depresif ve gergin bir film. kavrayamadığım bir çok sahnesi, uzun karanlıkları, uzun yürümeleri ile sanat filmlerinden anlamayan ve hiç sevmeyen beni pek mutlu etmedi açıkcası. fakat içimi parçalayan sahneleri de yok değil.

    film, ailesini bosna savaşında, srebrenica’da kaybeden bir kadın ve alman erkek arkadaşı ile ormanda başlarına gelen olaylarla başlıyor.

    —-spoiler—-
    boşnak salma’nın avrupalı alex’e: ben çığlık attığımda duydun mu? diye sorması ve son sahnede alex’in boynundaki “hamajlija” iç burkan sahnelerdi.
    —-spoiler—-

    sanat filmlerinden anlayan ve bu filmdeki kavrayamadığım sahneleri bana yani bir sinema cahiline anlatabilecek yazarlar yeşillendirebilir mi?