şükela:  tümü | bugün
  • tyler nilson ve mike schwartz yönetiyor. dakota johnson ve shia labeouf kadrodaki isimlerden.

    her eve imdb
  • trailer'ı yayınlanmış.
    little miss sunshine'da da bulunan o hafif magical hisse, duyguya ve insan ilişkilerine eğilen, insana umut aşılayan, ruhu hafifleten tatlış bir film olacak gibi.

    ayrıca her zaman söylüyorum shia labeouf güzel rol seçiyor.**
  • yönetmenlik koltuğunda tyler nilson ve michael schwartz'ın oturduğu 2019 yapımı film.

    film dünya prömiyerini bu sene gerçekleştirilen south by southwest film festivali'nde yapmış ve "izleyici ödülü"nün sahibi olmuştu.

    bu duygusal yol filmi yüreğinizi ısıtacak; ne kahkahalarınıza ne de gözyaşlarınıza hâkim olamayacaksınız. filmin çıkış noktası ise, başrolü shia labeouf ile paylaşan ve kendini canlandıran down sendromlu zack gottsagen. filmin kahramanı zak, özel bir bakımevinden kaçar. amacı, profesyonel amerikan güreşi eğitimi almaktır. karşılaştığı kanun kaçağı tyler'la yol boyu balık tutar, içki içer, sohbet eder, yakınlaşır ve peşlerindekilerden uzak kalmaya çalışırlar.

    filmin afişi
  • dün sabah filmekimi kapsamında gidip izlediğim filmdir ve son yıllarda izlediğim en samimi, en içten yapımdır kendileri. oyunculuklar tek kelimeyle şahane. shia labeouf kendini aşmış desem yeridir, bizim transformers sam’in geldiği noktaya şaşırdım doğrusu. dakota johnson bildiğimiz gibi, güzelliği ve doğallıyla büyülüyor. ama filmi eğlenceli kılan ve içinizi kıpır kıpır ettiren asıl kişi down sendromku zack gottsagen, hayran kalmamak elde değil, çok şirin. karakterler arasındaki kimya mükemmel, onlarla ağlayıp onlarla gülüyorsunuz ve asla gereksiz, abartı bir dram yok. komiklik de hüzün de tam yerinde. film daha önce hiç anlatılmamış inanılmaz orijinal bir senaryo sunmuyor, sinematografisi çığır açıcı değil ama sizi kolayca içine çekip, mutlu ediyor. derdini çok güzel anlatıyor. yol filmlerini seven kaçırmasın derim. insan olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlatan bir film olmuş.
  • filmekimi'ndeki belki de en samimi film. zira başrol oyuncusu kendisini oynuyor.
    dakota johnson'ın mimikleri ve sesini kullanışını artık ezberlediğim için oyunculuk konusunda kendisini geliştiremediğini görmek beni hayal kırıklığına uğratmadı. filmin geri kalanı ise bir dilim çikolatalı pasta gibiydi. ajitasyona girmeden konuyu güzel toparlamışlar ve bize şahane bir yol filmi sunmuşlar.

    puanım: 6/10
  • klişelerin ekmeğini bolca yiyen ve zannımca imdb'de hak etmediği kadar yüksek bir puana sahip olan film. tamam güldük, eğlendik, duygulandık ama bu filmin hakkı olsa olsa 6,5'tur. o buçuk da yol filmlerine olan zaafımdan mütevellit kalbimden kopup gelmiştir.