şükela:  tümü | bugün
  • genelde teyzelerin yaptığı davranış şekli.
  • alışıldığı için teşekkür edeni yadırgamaya sebep olan davranış. 2007de istanbula ilk geldiğimde, muavine sorarak ortaköye gitmeye çalışırken yaşlı bir kadına yer vermiştim. bunu yaparken de muavin bana ineceğim yeri haber vereceği için muavinden çok uzaklaşmamaya çalışmıştım. teyze de yer verdin keşke çekilseydin demişti. bazen teşekkür etmeyen daha iyi olabiliyor yani.
  • üzerine bir de ani frenle yere kapaklanmak geldiğinde tadindan yenmez.

    türkiye'de hiç bir iyilik cezasız kalmaz.
  • genelde genç kızların yaptığı davranış şekli.
  • artık şaşırtmayandır (bkz: #57890980)
  • bu hiç önemli değil. yani insan bekliyor tabi de etmiyorsa etmesin. ama daha bindiğim ilk durakta yer verdigim birinin bir sonraki durakta inmesi kadar ağır şey yok. tonla küfür yemiş gibi hissediyorum resmen. tam uzaklaşmışım verdigim yerden. artık gideceğim yere kadar ayakta gitmeyi göze almışım. pat iniyor yer verdiğim kişi ve uzakta olduğum için de yerimi geri alamıyorum. başkası çöküyor mekana ve içim acıyor içim...!
  • bunun bir de kapıyı tuttuğunda kendini makam gibi görüp teşekkür etmeden basıp giden versiyonları vardır.tutup tutacağına lanet edersin.
  • bu teşekkür etme/etmeme durumunu sadece toplu taşımayla sınırlandırmak günümüz koşturmacasında biraz yetersiz aslında. çünkü teşekkür etmeyi bilmiyoruz, unutmuşuz tamamen.

    toplu taşımada benim gözlemlerimde genellikle yaşlı kesim olarak tabir edilen kimseler - nadiren dünya tatlısı olanlara denk gelinebiliyor - yer verilmeyi kendilerine hak gördükleri için teşekkür etme zahmetine girmezler. yalan yok, ben beklerim bana dönüp "sağ ol" demesini. ciddi anlamda yorgunsam ve gözüm o an sadece eve gitmeyi yiyorsa zaten bunu umursamam.

    artık azınlık hale gelen teşekkür etmeyi bilenler/bekleyenler olarak bu durumu devam ettirme yanlısıyım. az olsun öz olsun, ama güzel davranışlar hep devam etsin derim.
  • “keşke yer vermeseydim” dedirtendir.