şükela:  tümü | bugün
  • bu sabah denk metroda geldiğim insanlardan birisi ve tabii ki kadındı. başlığı "kadın" diyerek genellememek için "insan" diye açtım ama genelde bunu yapanlar kadınlar oluyor, maalesef.

    metronun kapısı açıldı. kapı girişinin sağında bulunan* 3. koltuk boştu ve baktım kimse yok oturmak üzere yöneldim.

    bu hanımefendi de diğer kapıdan*giriş yaptı ve hedefe odaklanmış şekilde üzerime doğru koşarak lap diye koltuğa oturdu. ben o kadar oturma isteklisi olduğunu görünce koltuğu teğet geçmiş ve ona bırakmıştım zaten. tepe tepe kullansındı. pullarım dökülmezdi.

    köşeye çekilip onu izlemeye başladım. varlığımı sezmiş olacak ki etrafa bakmıyordu. gözgöze geldiğimiz an hatası tescilleneceği için özenle bakmadı. aksine "olsun öyle böyle aldım ya banane" diye telkin ediyordu kendini. yüzde bir mağrur ifâde vardı ki sorma gitsin.

    son bir kez daha umutsuzca bakıp, medeniyetin çok uzaklarda oluşuna bir iç daha çekerek birkaç durak sonra indim. o da günün zaferini kutlamıştır benden sonra herhalde.