şükela:  tümü | bugün
  • basit iş. nitrogliserini bir şişeye koyduk. çocuk patlattı. biz de şişeyi çocuğa atıp güüm.
    kahkaha dolu bir şakaç.
  • (bkz: şakaç)
  • şimdiden birkaç patlama duymaya başladım. evde ders çalışmaya çalışırken habire büyük bir sesle irkiliyorum.
    sscb dönemi antlaşmalara bildirilere dalıp giderken bu onun bunun çocukları habire zıplatıyor beni. acayip sinir yüklü bir adamım, pencereye çıkıp ana bacı küfür etmemek için kendimi zor tutuyorum.
  • ciddi ciddi empati kurduğum fikir.

    eski mahallemizde bir ara bir torpil çılgınlığı yaşanır, akşam oldu mu çocuklar ortalığı savaş meydanına çevirirdi. zaten bütün gün bilgisayar karşısında tutuklu vaziyette çeviri yapmaktan iyice yorulmuş beynim ve gerilmiş sinirlerimle okuduğumu anlamaya çalışırken patlama sesleri her cümleyi beş defa okumama neden oluyordu. üstelik o sırada evde yavru kedim vardı ve her patlamada ödü kopuyordu, ki cumartesi gecesi sahildeki kulüpte yapılan görgüsüz düğünlerde atılan havai fişeklerden de çok korkardı. hepsinin üzerine, o sırada bakıma muhtaç halde olan ve torpil-maytap-havai fişek türü seslerle ikinci dünya savaşındaki askerlik günlerine dönen yaşlı babam da her patlamada bir kez yatağında zıplıyordu.

    şu çağda bir şeyleri patlatmak çocuklar için bir eğlence biçimi olmamalı. keşke hiçbir öğreticiliği olmayan bu saçma faaliyet yerine biraz daha çaba ve zaman ayrılarak daha yararlı şeylere yönlendirilseler.