şükela:  tümü | bugün
149 entry daha
  • 2008'den 2013 yılına kadar 5 sene kütahya-ankara arasında kah karesi ekspresi, kah izmir mavi treni, kah raybüs + yht şeklinde kullandığım ulaşım aracı.

    tren biletine 12 lira verir, restoranda bazen 50-60 lira hesap öderdim. değerdi çünkü. denk gelen arkadaşla rakı-bira içip muhabbet ederek yol almak çok güzeldi. özellikle de gündüzse... genelde geceye denk gelirdi tabii. millet uyurken yalnız takılan bikaç kişiden başka kimsenin olmadığı restoranın ortamı güzel olurdu. bazen oturup içen kafa dengi adamlar denk gelirdi yan masada. arada muhabbete girilirdi. türk sanat müziği çalardı bazen. müzeyyen senar falan. bi ara ankara'dan izmir'e bu trenlerden biriyle gidip yol boyunca rakı masası kurma hayalim vardı ama gerçekleşemedi maalesef.

    şimdi bunları bulmak ne yazık ki imkansız. ondan sonra bu insanlar neden geçmişe özlem duyuyo... duyar tabii. her şey kötüye giderken nasıl özlem duymasın insan?