şükela:  tümü | bugün
  • çocuk yapmadım. torunum da olmayacak.
    türkiye'de üstlenmem gerektiği defacto dayatılan en az iki gereksiz rolden kurtuldum.
    ben başlığı açan arkadaştan daha sertim bu konuda. toplumca olabildiğimiz kadar ahlaksızız maşallah. güya en moderninden en muhafazakarına.
    olayın özeti bu bence.
  • toplumumuzun kanayan yarasi haline gelmistir. ama gizli olarak, cunku anneanne babaanneler aman huzurlar kacmasin diye, belki de ya sonra bana torunumu gostermezlerse diye korkudan icine cekildikleri bu duruma karsi duramiyorlar seslerini cikaramiyorlar. bu da anne babanin isine geliyor, afedersiniz salaga yatarak gozleri arkada kalmadan kendi hayatlarina devam edebiliyorlar. oh ne ala!
    hele ikinci cocuk mevzusunda daha da sinirleniyorum , bu nasi bir guven ki sen ikinciyi de yapip hala annenden bakmasini beklebiliyorsun, ama iste bir suru sebepten anneanne babaanne diyemiyor ki `hadi ilkine baktim ikinciyi yapacaksaniz planlarinizi beni saymadan yapin`. iyi bakicilar cok pahali ama efendime soyleyeyim soz konusu anne baba bu surecler yasanirken evini degistiriyor, arabasini yeniliyor falan.
    alan razi veren razi durumunda kalindiginda genellikle anne olmus olan kisinin kardesi (ben) kendi annesine kiyamadigindan icten ice hep bileniyor. cingar da cikaramiyor ki cunku annesi diyor ki aman kizim sus, konusmayi ogrensin derdini anlatabilecek en azindan, aman kizim sus, 3 yasina bi gelsin krese gidecek zaten, aman kizim sus ilkokula gelince servis getirip goturecek zaten.
    sirf bu sureci gozlemledigimden kendim cocuk yapma fikrinden sogudum. cunku cocuk gercekte hep baskalarinin bakimina itelenecek bir ayak bagi, kariyer engeli, ama ben yapayim yine de ortamlarda cocugum var derim, objesi.
  • hiç başıma gelmeyecek durum. diyelim geldi, hiç bakamam. kendi çocuğuma zor bakıyorum lan ben. oğlum var, daha altı yaşında. adamda evlenecek tip zaten yok, olsa da türk gelini kaynanaya uzak durur. kendi annesine baktırır.
    biz zaten ooopapatya ile bebeleri evlendiricez. torunu ona kitledim. şimdi o düşünsün.
  • ablamın 2 yaşındaki çocuğuna annemin bakması ile yaşanan durum. bir yandan annemin yorulduğunu hissederek üzülüyorum. bir yandan yeğenime çok iyi bakıldığını bildiğimden içim rahat. ikilemdeyim bu konuda.

    çocuk sahibi olan aynı zamanda çalışan insanlara da hak vermek gerek. öyle bir dönemdeyiz ki kimsenin kimseye güveni kalmamış. küçücük çocukları hiç tanımadığı birine emanet etmek herkesin yapabileceği bir şey değil.
  • ben şey diyeni bile duymuştum:
    hazır daha gençken 2.yi de yapın.
    genç dediği kadın 55 60 yaşlarında.
    elden ayaktan düşmeden doğur doğurabildiğin kadar diyor yani shdhhd
  • annemin hiç hissetmediği mecburiyet. bakamam ben senin çocuklarina, hiç bana güvenmeyin diye uyarıyor yıllardır.
  • yıllar önce kayınvalidem tarafından veto edilmiş, hadi lan denmiş aptal olma hali.
    haklıydı. mecbur mu amk?
    oğlum büyüdü, üniversitede, 20 yaşında. baba olur gelirse eyvallah..... ama çocuğuna ben bakacağım öyle mi...?
    hadi ordan.
  • doğrudan siyaseti ilgilendiren bir konudur. refah devletinin üstlenmesi gereken bakım sorumluluğunun bireylere kilitlenmesine bir örnektir.

    özellikle 1980'lerden sonra yapısal uyum programları ve neoliberal politikalarla devletin üstlenmesi gereken pek çok sorumluluğun bireylere devredildiğine şahit oluyoruz. ha öncesi çok parlak mıydı, kesinlikle hayır.

    sosyal politika üretmeyen siyasilerin zırt pırt cenneti annelerin ayağın altına sermesi, kadın, aile konusuna gelince son derece muhafazakar söylemleri sizce tesadüfen yan yana gelmiş olabilir mi?

    (bkz: personal is political)
    (bkz: kişisel olan politiktir)
  • keske baslikta ve entryde yazdigin gibi, cevabini verseymisin. cunku durumun altindan baska seyler de cikabilirdi. bircok kayinvalide evliligin 2. ayindan itibaren cocuk yapin diye tutturuyor. ne desen bos. artik oyle bir baski ki biz olecegizden tutun da, 'cocugun olmuyorsa'ya kadar gidiyor. yapinca da ya birden ortaliktan yok oluyorlar, ya da eve yerlesiyorlar. ıkisinin ortasini tutturan cok nadir var :) en guzeli kendine guvenerek cocuk yapmak, cunku basligin amaci dogru, buyukannelerin boyle bir zorunluluklari yok. ama ille ben bakicam diye yaptirimlari da olmasin lutfen.

    not: bir de anneanne/babaanne cekismesi de var, evlerden irak olsun. o bakmasin ben bakicam savasi.duydugumda sok gecirmistim. dunurlere alisir diye cocuga ben bakicam diye yirtiniyordu. hatta kizini, yegenini falan da ayarlamis, bir tek kendi tarafi bakacakmis, saka gibi.

    kisisel olarak yasli bir insanin bakmasindansa, cocuga guvenilir, orta yasli kendisi de anne olan bir dadi bulmak daha mantikli. buyukanneler denetim yapmak icin ya basinda bulunur, ya da ziyaret ederler.