şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: yapma)
    (bkz: etme)
    (bkz: oynama)
  • her akşam telefonda kendinizce dünya'nın en önemli şeyini anlatsanız da kısa bir süre sevincinize/ üzüntünüze ortak olup mutlak suretle, yıllardır bıkmadan usanmadan şu soruları sormaktır: yemek yedin mi? ne yedin? meyve var mı evde? meyveyi eksik etmeyin. hava nasıl? bak sıkı giyinin, üşütmeyin.
  • her zaman kendi çocuğuna daha fazla özen gösterilmesini ister, sanki sınıfta başka öğrenci yok.
  • baskıcı olur, çocuğu rahat bırakmaz, yere ellese, yere düşse panik olur ve çocuğa kızar. çocuğunun kendi seçimlerini yapmasına fazla izin vermez. başkasının yanında çocuk gülemez, koşamaz. çocuk misafirlikte çikolata uzatılınca annesiyle göz göze gelir, hayır işareti alırsa istemeye istemeye "yok almayım" der.

    türk tipi ebeveyn öyle operaya da konsere de gidemez, 400 lira bu boru mu? onlar çocuklarına bi büyük numara ayakkabı alıp da "seneye de giyersin" diyenlerdir.

    yeni yeni ebeveynler çocuklarına insan muamelesi yapmaya başladı esasen, çocukların fikirlerine ve tercihlerine yeni yeni saygı duyuluyor. yıllarca çocuk yapmayıp, çocuklardan hazetmeyen, ama artık zamanı geldi diyerek 35inde çocuk yapıp kendi çocuğunu dünyanın en özel en önemli çocuğu olarak görüp başka çocukları yeri geldiğinde durumu incelemeden tersleyen, çocuğu bir aksesuar ya da bir proje olarak gören aileler ise farklı bir tez konusu. türk tipi değil ama.
  • sen sus küçüksün ve artık büyüdün koca adam oldun cümlesini aynı gün içinde kullanırlar.
    çocuk yere düşünce yeri, bir yere çarpınca çarptığı yeri döverler.
    çocukları kollarından sıkı sıkı tutup sarsmanın şiddet olmadığını düşünürler.
  • -bira iç, sigara içme!

    (benimkiler ikisine de kızar, ama bu lafı başka birinin ağzından duymuştum. kim bulduysa çok komik bi nasihat bence. iyi huylu falan, çok masum.)
  • bütün gün işteyim eve gelince de iş yapıyorum,benim yaşımdakiler hizmet görüyor diyerek çocuklarını geren ebeveyn tipidir.
  • modernleşmeyi götünden anlayan ebeveynlerin türk olan alt kümesi.
    1-2 yaşlarında bebeğe sus demesini beklemiyoruz. hepimiz biliyoruz ki çocuk onu anlamayacak. sıkıntısı neyse giderilebilecek yaşta bir çocuğa sahip olmanın avantajını kullanarak çocuğu ya besleyecek ya gazını falan çıkaracak ya da altını değiştirecek. hiç olmadı agucubugucu ilgisini farklı yöne çekecek.
    6-7 yaşına gelmiş ve ana dilindeki açıklamaları anlayacak çocuğuna da insan gibi durumu açıklayacak çünkü öncesinde çocuğu insan gibi yetiştirmiş olacak, davar gibi meeeleyerek koşan, terör estiren çocuğa,aaa pelin, mert çok ayıp annem/ babam dışında açıklama getirecek, ya da hiperaktif yaaa çok zeki kesin inancını alıp kendisine yedirince ses çıkarmayacak.
    bunu ağlayan bi bebek gördüğümde sinirlenip rahatsız olmak yerine ah canım ne sıkıntısı var acaba, kıyamam diye düşünen bi bebek seven olarak söylüyorum.
  • yapamıyorum on tane andavalla kırk dakika uğraşamıyorum. lafı analarına babalarına getiriyorum en sonunda ona da bozuluyorlar. böyle olmaları onların suçu değil ama yine onlara kızmak zorunda kalıyorum. dünyanın parasını dökmeyi bilen ama sevgiden yoksun anne babaları var.evet bunlar tam türk tipi ebeveyn.

    herkes çocuk yapmak zorunda değil.ama herkes çocuğunu eğitmek zorunda.bakmayacaksanız yapmayın arkadaş.gezmeye gidip televizyonun, bilgisayarın önüne atılacak şey değildir çocuk.bunu yapan yine türk tip ebeveyndir.

    sorunlu öğrenci yoktur, sorunlu anne baba vardır. sorunlarını çocuklarına yansıtan, bunun kötü bir şey olduğunu bilmeyen de türk tip ebeveyndir.

    parayla her şeyin hallolacağını da düşünür, ama para zamana karşı koyamaz.

    (bkz: ağaç yaşken eğilir)
  • hobilerinizi hiç bir zaman kabullenemeyen ebeveynlerdir. onlara göre hayat "okul", "iş" ve "aile kurmak"tan ibarettir. ola ki başka yönlere meyil ederseniz endişelenirler, sizi caydırabilmek adına her türlü yaptırımı uygulama potansiyeline sahiptirler. sözlerini dinlemeyince "asi" damgasını anında yersiniz.