şükela:  tümü | bugün
  • son 7-8 seneye baktığımız zaman açıkça görebileceğiniz bir durum. sadece siyasal anlamda değil halk tarafında da olan değersizleşme. meselâ ben çocukken yani çok uzun zaman önce değil 10-15 sene önce doktora, öğretmene, hukukçuya, askere saygı vardı. bir profesöre, bir lise öğrencisi saygı duyardı meselâ. bugün bakıyorum sosyal medyanın getirdiği o anlamsız özgüven ile lise öğrencisi çocuk, profesöre veya generale veya kendi öğretmenine veya bir başka uzmana çok rahatça küfür edebiliyor ya da yaptığı şeyi değersizleştirebiliyor kendince. eskiden okuyan, bilen, anlayan saygı görürdü, hâlâ da görmeli. bu durumun siyasal yansıması ise en çok eğitim alanında görülüyor. eğitim fakültelerinin, mühendislik fakültelerinin, hukuk fakültelerinin, tıp fakültelerinin, askeri okulların, anadolu ve fen liselerinin geldiği nokta çok açık. çok vahim durumdalar, dünyadan uzaklar, kaliteli eğitim veremiyorlar ki zaten öğrencinin bu kaliteli eğitim isteği de gittikçe azalıyor. bir ülkenin, devletin olmazsa olmazları olan ve dinamiklerini üzerine kurması gereken şu yukarıda saydığım 3-4 alanın geldiği bu noktanın olumsuz sonuçlarını hepimiz yaşayacağız, yaşıyoruz. ben bu tablonun bir çok sebebi olduğunu düşünüyorum. bu durumun sosyal medya, internet gibi etkenleri de var ama siyasilerin konuşmalarında cahilliği kutsayıcı ifadeleri ve buna yönelik uygulamalarının ( meselâ son zamanlarda çıkan, lisans mezunlarına idari yargıç yolu) da olması üzücü.
  • manevi kavramların tamamının yok olması, hayatın tarifli hale gelip, birilerinin hayatlarının birilerinin kararı olması durumunun (biat) gittikçe yaygınlaşması sonucu bireysel düşünce ve kararların yerini yığın yaşam tarzlarına bırakması sonucu sadece korkulan insanların "saygı" görmesidir.