şükela:  tümü | bugün
  • aşırı bireyselleşme, yitip giden değerler, küçüğün büyüğe saygısının, büyüğün küçüğe sevgisinin kalmadığı toplum, fırsatçılığın meziyet haline gelmesi, çocukların ailede ve ilkokul sıralarından itibaren ifrat derecesinde "hakkını koru, kendini ezdirme, gerekirse kavga et." denilerek şımartılarak ve merhametsiz bir şekilde yetiştirilmesi, bir şekilde bir şeye ulaştığında ya da edindiğinde "bu benim hakkım mı?" öz sorgulamasının yapılmaması, çalışma arkadaşlarının arkalarından iş çevirip kendini ön plana çıkarmanın iş yaşamının vazgeçilmez kurallarından olması, güven diye bir şey kalmaması, vefanın sadece bir semt adı olması, her işte menfaatin bir numaraya oturması, istisnalar kaideyi bozmaz deyim yerindeyse insanlığın ölmesi.

    durum buyken, çok da şey yapmayın.
  • sorun olmayan durumdur.

    kimse, kimseyi sevmek zorunda degil. sorun da zaten insanlarin birbirini sevmiyor olusundan kaynaklanmiyor.

    basligin aslinda “turkiyede’de kimsenin birbirine saygi duymamasi” olmasi gerekli.

    cunku millet olarak asil sorun sevgisizlikten degil; diger insanlarin dusuncelerine ve hayatlarina saygi duymuyor olmaktan kaynaklaniyor.

    millet olarak, karsimizdaki insanin yasam tarzini ve fikir yapisini onaylamiyorsak ve kendimize yakin bulmuyorsak; hemen disliyoruz ve ilk firsatta gömüyoruz.

    onyargilar ile doluyuz. konusmayi bilmiyoruz. dinlemeyi bilmiyoruz. saygi duymayi bilmiyoruz.

    sorun sevgi degil yani...