şükela:  tümü | bugün
  • görüyorum ki ciddi ciddi böyle bir tarikat var. sanıyorlar ki her cephede topyekün savaşıldı, sanıyorlar ki tarih kitaplarında anlatıldığı gibi göğsünü düşmanın kurşunlarına siper etti bu millet. tabi ki kahramanca savaşanlar oldu. ama bilmiyorlar ki toplum heterojen bir özellik gösterir.

    bilmiyorlar ki tavrı belirleyen şartlardır. bilmiyorlar ki bir çok cepheden binlerce insan kaçtı. biraz tarihi açıp okuduklarında görürler ama ne gerek var ki. zannetmenin dayanılmaz hafifliği dururken bilmeye ne gerek var. biraz öğrenseler, hayatta kalmak için kaçan, "kalırsan ölürsün kaçarsan yaşarsın" düzeninde yaşamayı tercih eden insanlara, zifiri karanlık dünyalarından ileri geri konuşmazlar.

    bunların en büyük safsatalarından biri "biz kaçmadık savaştık" argümanıdır. kaçtın kardeşim sen de kaçtın. hem de bir kere değil bir çok kere. osmanlı'nın son döneminde uzun süren savaşlar ve sonu gelmeyen askerlik hizmetinden kaçan erkek nüfustan dolayı, boşalan köyleri yazar tarih.

    çukurova'da milli mücadele yıllarında, fransızların ve ermenilerin mezalimine uğramamak için, kaçkaç ismi verdikleri, erkeği ile kadını ile dağlara kaçan insanları yazar tarih. istiklal mahkemelerinde yargılanan asker kaçaklarını yazar tarih. sakarya sırtlarında ordunun yüzde kırkının kaçtığını yazar tarih.

    senin osmanlı'dan kalan düzenli sistemli bir ordun ve iyi eğitimli bir subay kadron vardı. onlar olmasaydı senin suriyeliden hiç bir farkın olmayacaktı. ki onlar olduğu halde kaçan bir kitle oldu. şunu unutma insani tepkilerin ırkı olmaz. karşına çıkan şartlara göre belirlenir tavrın. o yüzden bırak bu boş milliyetçi safsataları, biraz insan olmaya çalış.
  • savaş sanki güzel bir şey de, bundan kaçmak kötü oluyor. savaş zaten binlerce insanın devlet içinde küçüçük bir grubun emri veya yönlendirmesiyle başka binlerce insana vahşice saldırması değil mi? çoğu zaman savaşanlar birkaç demagojik saçkalık dışında niye savaştıklarını bilmezler. savaşın sonunda oluşacak durumdan da fayda sağlamazlar. sadece öldükleriyle kalırlar, aileleri perişan olur, parçalanır. daha silah tutmayı bilmeyen birkaç yönetici elitin kişisel hırsları yüzünden dünyada sürekli savaşlar oluyor. birinci ve ikinci dünya savaşlarında milyonlarca insan öldü ama savaşa karar alanlar savaş meydanına çıkmadan saraylarında savaşı izledi.

    bu sebeple savaştan kaçmak iyidir. bak mesela isviçre. dünya savaşlarına girmedi ve bugün refah seviyesinin en yüksek olduğu ülke. türkiye’yi yönetenler de keşke hep savaştan kaçsa da, ülkede yaşayanlar boş yere ölmese. bu isteğim tüm dünya halkları insanarı için geçerli. hep birlikte savaştan kaçalım, korkalım savaştan ve enerjimizi bu dünyada nasıl daha mutlu, huzurlu oluruz meselesine yônlendirelim.