şükela:  tümü | bugün
  • tüm kalbimle dünya dışı varlıklar olduğuna inanmama rağmen, bir türlü bana nasip olmayan hadise. "görmek isteyene zaten görünürmüş" diyen zihniyeti de kınıyorum. ısrarla gece gündüz de kafamı gökyüzünden ayırmıyorum. (bkz: aramaya inanmak)
  • çok istediğim, her seferinde birinin açıklamasıyla (efendim meteoroloji topuymuş, uçakmış falan) hayallerimin yıkıldığı, bir türlü başaramadığım durum.
  • imkansiz bir olayin tanigi olmakla esdeger oldugu var sayilan durum. ( insanin kendi gozuyle gordugunu, insanin kendisine inkar ettiren durumdur ayrica )
  • ugrunda sokaga cikip , bir ümitle gögü yoklaya yoklaya bir müddet tur atip, sonra hassiktir yine karavana diye ufo mufo göremeden evime geri döndügüm, ulasamadigim hülyamdi bir zamanlar ufo görmek. hava gözlem kolu gibi rasathane gibi görev bilinciyle ufo aramaya cikmak, hala "haytinizda yaptiginiz en büyük salaklik nedir ?" sorusunun yeri doldurulamaz cevabidir gönlümde, rekortmen atlettir.
  • özel bir çaba harcamadığım halde hayatım boyunca 7-8 kez yaşadığım durumdur.
  • sanıldığı kadar zor karşılaşılmayan bir durum.
    uçan bir cisim gördüğünüzde ne olduğunu anlamadıysanız
    "ufo gördüm" diyebilirsiniz.
    ne de olsa ufo "kimliği tanımlanamayan uçan cisim" demek.
  • hayatinin onemli bir kismini sabahlara kadar gokyuzunu izleyerek geciren amator bir astronom olarak henuz yasayamadigim durum.

    kirk yilda bir gokyuzune bakan elin adami nasil goruyor hala anlayamamisimdir... sanirim ufolarca fislenmisim de bana gorulmuyorlar...
  • masum bir köylü tarafından icra edildiğinde espri kıvamına gelen olay.
    (bkz: ufo gören masum köylü)
  • yer: diyarbakır - huzurevleri semti
    tarih: nisan 1999
    saat: 07:35
    gözlem: yolun solunda yaklaşık 20 metre üstümüzde, sağa sola salınan ve altında bir üçgen ve üçgenlerin kenarında yuvarlak olan 5 metre çapında metalik cisim. pervane yok, kanat yok, nnnn diye bir uğultudan başka ses de yok.
    şahit: minibüsün içindeki herkes