şükela:  tümü | bugün
  • son zamanlarda derinden hissettiğim durum.
    ülkenin iyi okullarından birinde iyi eğitim almış bir adamım. yıllardır en iyi şekilde mesleğimi yapıp vergilerimi ödüyorum. beraber çalıştığım insanlara istihdam sağlayıp ülkeme faydalı olmaya çalışıyorum.
    milliyetçi bir insanım ve ülkemi çok seviyorum. ömrümü de sevdiğim bu ülkede geçirmek istiyorum.
    ama artık köşeye sıkışmış hissediyorum. benim kadar donanımlı olmayan meslektaşlarımın diğer ülkelerdeki 1 günlük kazancı benim 2 aylık kazancıma denk geliyor.
    onların 1 aylık kazançlarıyla bindikleri araçlar için benim 2 yıl çalışmam gerekiyor. her ay çalışabilmek için kendi kazancımdan fazla para dağıtıyorum. vergiler resmen nefesimi kesmiş durumda.
    kendimizi azıcık mutlu etmek için cennet vatanımızın sahillerine gidelim diyoruz fiyatlar uçmuş durumda. bir şekilde parayı denkleştirsek arap dolu kumsallarda tatil yapmak mümkün değil.
    yav sadece telefonumu değiştirmek istiyorum bir telefon olmuş 15bin. yurt dışından getiriyim diyorum 3 senede bir getirebilirsin diyorlar. başkasına getirtiyim diyorum başkasının pasaportuyla olmaz diyorlar. kısaca sen haketmiyorsun sen kullanma diyorlar.
    konu sadece para ve paranın alım gücü de değil, başınıza bir şey gelse sizi koruyacak kimse yok. adil bir hukuk sistemi yok.
    çocuğunuz için oturmuş makul bir eğitim sistemi yok.
    ve en önemlisi koca koca hastahanelerde çözüm alabileceğiniz imkan yok. çünkü ülkenin eğitimli her kesiminde olduğu gibi doktorlar da kaçıyor.
    yav ben ülkemi seviyorum bu ülkeden gitmeyi de hiç düşünmedim, istemedim ama resmen git diyorlar.