şükela:  tümü | bugün
  • james joyce'un 1914 ile 1921 yillari arasinda yazip, dublin'deki ayaklanmalar nedeniyle basılması için bir fransız basımevine verdigi romanidir. joyce'un calısma yöntemi oldukca karmasik ve dagınık, el yazisi okunaksiz oldugundan; yayinevinin dizgicileri de fransiz olup ingilizce bilmediklerinden tum kitabin baskisi dil yanlısları ve satır atlamalari ile dolu olarak basilmistir. gorme bozuklugu nedeniyle, bu yanlislari duzeltemeyen joyce, okunması zor el yazisi ile bir cok ekleme de yapmis, yeni yanlislara yol acmistir. boylece kitabin ilk baskisi dizgicilerin, duzeltmenlerin ve joyce'un bizzat kendisinin hatalari ile 1922 yilinda (yaklasik 2000 hata) ile okuyucu onune cikmistir. tum yapittaki yanlislari izleyebilmek icin bir hata cetveli hazirlamaya girisen yazar, goz sagliginin hizla bozulmasi nedeniyle bu girisimden vaz gecmistir.

    okunma ve diger dillere cevrilme guclugunun buyuk kismi bu yanlislardan kaynaklanmaktadir. nevzat erkmen tarafindan cevirilen ve yapi kredi yayinlarindan cikan turkce baski icin 1984 baskisi esas alinmistir.

    roman, pek cok edebiyat elestirmeni -t.s.elliot gibi- tarafindan ondokuzuncu yuzyili kapatan eser olarak nitelendirilir.
  • amerikan ic sava$i'ni* kazanan kuzey union ordusunun komutani ayni zamanda sava$tan sonraki amerika ba$kani olan general grant'in on adi. (tam adi: general ulysses s. grant)
  • metnin son cümlesi yaklaşık 1848 satır -yky çevirisi- ve evet diye bitiyor.
  • ulu ses.
    dünyanın çevrilmesi en zor kitabı.
    irlandalı romancı james joyce'nin bilinç akışı tekniğindeki virtuozitesini konuşturduğu topu topu bir günlük zaman dilimini anlattığı devasa kitap.
    dilimize nevzat erkmen çevirmiştir. 10 yılı aşkın bir süre üzerinde çalıştıktan sonra kitabı nihayet dilimize kazandıran nevzat erkmen'in eşinin irlandalı olması kitabın ruhunu yansıtabilmesi bakımından haneye artı olarak geçmeli.kitabın bazı kısımları müstehcen sayıldığından bir dönem sansüre tabi tutulmuş.
    ha unutmadan kitabı çok ilginç bir teknikle de okuyabilirsiniz. tersinden.
    gerçi en çok konuşulan ama en az okunan bir kitap olarak nam bulan ulysses'in bu makus talihinden kurtulmasını beklemek abesle iştigal olur.
    hem neden okunsun ki.
  • kitabi anlamayanlar icin nacizane (bkz: finnegans wake).
  • (bkz: tugla)
  • lord alfred tennisonın insanın limitlerini zorlaması arzusu, gunluk yasamın monotonlugundan bıkkınlık geldigini ifade etme istegiyle yazdıgı; bıktım artık oturmaktan, gidip surayı burayı goreyim, savasayım, dovuseyim tanıdındaki dramatik monolog. tam metni de yazayım tam olsun:

    it little profits that an idle king,
    by this still hearth, among these barren crags,
    match'd with an aged wife, i mete and dole
    unequal laws unto a savage race,
    that hoard, and sleep, and feed, and know not me.
    i cannot rest from travel: i will drink
    life to the lees: all times i have enjoy'd
    greatly, have suffer'd greatly, both with those
    that loved me, and alone, on shore, and when
    thro' scudding drifts the rainy hyades
    vext the dim sea: i am become a name;
    for always roaming with a hungry heart
    much have i seen and known; cities of men
    and manners, climates, councils, governments,
    myself not least, but honour'd of them all;
    and drunk delight of battle with my peers,
    far on the ringing plains of windy troy.
    i am a part of all that i have met;
    yet all experience is an arch wherethro'
    gleams that untravell'd world whose margin fades
    for ever and forever when i move.
    how dull it is to pause, to make an end,
    to rust unburnish'd, not to shine in use!
    as tho' to breathe were life! life piled on life
    were all too little, and of one to me
    little remains: but every hour is saved
    from that eternal silence, something more,
    a bringer of new things; and vile it were
    for some three suns to store and hoard myself,
    and this gray spirit yearning in desire
    to follow knowledge like a sinking star,
    beyond the utmost bound of human thought.
    this is my son, mine own telemachus,
    to whom i leave the sceptre and the isle,--
    well-loved of me, discerning to fulfil
    this labour, by slow prudence to make mild
    a rugged people, and thro' soft degrees
    subdue them to the useful and the good.
    most blameless is he, centred in the sphere
    of common duties, decent not to fail
    in offices of tenderness, and pay
    meet adoration to my household gods,
    when i am gone. he works his work, i mine.
    there lies the port; the vessel puffs her sail:
    there gloom the dark, broad seas. my mariners,
    souls that have toil'd, and wrought, and thought with me--
    that ever with a frolic welcome took
    the thunder and the sunshine, and opposed
    free hearts, free foreheads--you and i are old;
    old age hath yet his honour and his toil;
    death closes all: but something ere the end,
    some work of noble note, may yet be done,
    not unbecoming men that strove with gods.
    the lights begin to twinkle from the rocks:
    the long day wanes: the slow moon climbs: the deep
    moans round with many voices. come, my friends,
    't is not too late to seek a newer world.
    push off, and sitting well in order smite
    the sounding furrows; for my purpose holds
    to sail beyond the sunset, and the baths
    of all the western stars, until i die.
    it may be that the gulfs will wash us down:
    it may be we shall touch the happy isles,
    and see the great achilles, whom we knew.
    tho' much is taken, much abides; and tho'
    we are not now that strength which in old days
    moved earth and heaven, that which we are, we are;
    one equal temper of heroic hearts,
    made weak by time and fate, but strong in will
    to strive, to seek, to find, and not to yield.