şükela:  tümü | bugün
  • sözlükte o kadar aradım bulamadım ama sanırım efsane nesil serisi kapanmadan bahsedilmesi gereken bir başka nesil. lan gerçekten kimse neden bahsetmemiş? bizim eski mahallede buna benden başka maruz kalan en az iki kişi daha biliyorum. genelde evin anahtarının içeride unutulduğu durumlarda iş başına geçerdi bu nesil.

    o zaman dokuz on yaşındayım üst katımızdaki dairede teyzemler oturuyordu bizim evin anahtarı ise içeride unutulmuştu. sonra evin kapısını içerden açmak için beni seçmişlerdi bizimkiler. şimdi düşününce neden bir çilingir değil de ben hiç bir fikrim yok amk. neyse eniştem geldi bi torba giydirdi bana sonra o renkli ucuz çamaşır iplerinden birini üç dört kez etrafımda sardı. sonra balkon korkuluğuna çıktım. aşağı en az on beş metre dördüncü kattayız. derin nefes aldım ve baş parmağımla "ok" işareti yaptım. enişte ipi sarkıtmaya başladı ve ben ayaklarım yerden kesik havadayım. o ara ip sallanmaya başlayınca kafayı balkon duvarına vurdum bi kaç kez. "enişte we have a problem" dedim ipi düzeltti. ama yolculuk devam ediyor. sanki uzayda spacewalk yapan astronot gibiydim ancak hayvan gibi yer çekimi var ve ip de koltukaltlarımı zorluyor ters bi hareket yapsam belki yere çakılıp ziyan olacağım.

    yaklaşık bir dakka kadar süren bu tehlikeli misyondan sonra bizim balkonun korkuluklarına ayak bastım. eniştem ipi bıraktı. balkona atladım. iple beraber koşa koşa evin kapısını açtım içeriden kuzenlerim falan hepsi tebrik etti beni annemse heyecanlıydı ama o da sevinç gözyaşlarına boğuldu daha sonra. yani bazen buna benzer olayları düşünüyorum da bu yaşa kadar gelmem gerçekten mucize. neyse o zamanlar mahallemizde normal karşılanan bi durumdu aslında nasa scout göndermiş olsaydı bugün çok sağlam astronotlarla uzayda temsil edilebilirdik. kısfmet.
  • 2 kere yukarıdan aşağı 3 kere de yan dairenin penceresinden belimde iple balkona girerek dahil olduğum nesil. amma unutkanmış lan bizimkiler.
  • mahalleden bir çocukluk arkadaşım öyle düşüp ölmüştü. nasıl gömmüşsem içime, 15-20 yıldır hiç düşünmediğimi farkettim şimdi.
  • ben hep 5inci kattan düştüğüm için umurumda olmayan nesil.
  • benim peder zorluk içinde büyümüş falan. bunun kendisine hep iyi geldiğini, olduğu şahane adamın bu zorluklarla evrildiğin düşünür. o sebepten bu kardeşiniz sanayide lastikçi, otobüste muavin her bi boku oldu.

    yaşım on bir on iki felandı alt katımızda ki aysel teyze geldi bir gün dedi kapıda kaldım. musa bey'de (kocası) çarşıya indi nasıl yaparız dedi. babam dur bizim oğlanı sarkıtalım. ulan bir insanın evladı bu kadar da değersiz olmaz ki..

    o zamanlar da tehlikeli felan gelmiyor durum. baya farklı bir aksiyon işte. hem de baba onaylı.

    bağladılar işte çamaşır ipini ben indim balkona kapıyı açtım içeride musa amca "-hop hayırdır?" dedi. aysel teyze kapıda kalmış dedim.

    salak kadın ne de olsa herif çarşıdadır diye kapıyı bile çalmamış. ama elmalı kurabiyeleri çok iyiydi lan.
  • ankarada 6. kattaki evimizin (25metre vardır) balkonundan ben de az kalsın sarkıtılıyordum. anahtarı unuttugum bir gün peder bey önerdi..
    -oğlanı yukardan sallayalım hem hafif de bişey olmaz ben tutarım.
    9 yaş için heyecanlı bir teklifti, hemen atladım tırstım ama kimseye farkettirmiyodum.
    birkaç salak komşu da destek vermişti ama o dönemde annemin kafası gayet çalışoyordu sanırım..
    - saçmalamayın sarkıtmam ben oğlumu..
    dedi ve konu kapandı, sağol anne..
  • biz fix tarife olarak dayımı sarkıtırdık. adam bizim apartmanda bir dönem balkon, halat ikilisinin yanında aranan üçüncü isimdi.
  • içinde bulunduğum nesil.
    evin çatısında çay içiyorduk sanırım o kısmı tam hatırlamıyorum. annem evden birşey almaya gitmişti. o talihsiz olay meydana geldi ve anahtarı içeride unuttu. bu sebeptendir ki kabak yine benim başıma patladı. yine diyorum çünkü daha önce detaylarını hatırlamadığım bir "sarkıtılma" olayı daha yaşamıştım.
    komşudan bir çamaşır ipi buldular. bana birşey belli etmemeye çalışıyorlar ama ben anladım durumu. komşu kadın ile annem ipi belime sıkıca sarıp beni 3. kattan 2. kata sarkıttılar . aşağıya bakmamaya özen gösteriyordum. o 15-20 saniye geçmek bilmedi. ayağım balkonun mermerine değdinde derin bir oh çektim ve kendimi içeri atarak 6-7 yaşlarında iken yaşadığım bu aksiyona son verdim.

    hatırladığım kadarıyla 2 defa sarkıtıldım ama 3 de olabilir. *
    her şeye rağmen o günleri çok özlüyorum.
  • benzer bir anahtar unutma durumu olsa ve birisi bana çocuğu* balkondan sarkıtalım dese onu psikopat diye mimler bütün ilişkimi keserim. çilingir çağırılır, o da yoksa kapı kırılır ama bir çocuk böyle bir iş için kullanılmaz.

    edit: "yapılıyor işte ne olacak ki bana da yaptılar hiçbir şey olmadı" özetli mesajlar geliyor. ana babanız yapmış bir saçmalık işte kabul edin. normal görüyorsanız da bence çocuk yapmayın.