şükela:  tümü | bugün
  • uyuyamama sorunu, yada çok uyuma sorunu olarak da adlandirilabilir..
  • iyice ağırı için
    (bkz: insomnia)
  • ntv'de aciklama yapan bir doktorun dedigine göre, turkiye'de her iki ki$iden birinin hayatinin bir kisminda mutlaka sahip oldugu sorun.
  • uyku ile ne yapacagini bilememe durumu... mevsimsel olarak, ya surekli uyumak, yataktan cikmayi asla istememek ya da uyku kim ben kim havasinda hiperaktif olarak ordan oraya ziplamamak... bu iki ruh ve beden halinin ortasini bir turlu tutturamamak...
  • şu son 3 aydır içinden çıkamadığım durum..kitap okumak,sıcak süt(bögh)içmek,erken yatmak,...gibi olaylar işe yaramaz..sonra başlanır uyku haplarına..bunlar da bir sonraki günü zehir eder...
  • (bkz: nervikan)
  • bir saat var, o saati geçirdiğin zaman uyku imkansızda kayboluyor ,arşa değiyor; tek dileğim bayılmadan önceki bekleyişi kalktığımda hatırlamamak.
  • sanki birine "uykum nereye kacti?" diye sordugunuzda size hem sagi hem solu hem yukariyi hem asagiyi gosteriyormus gibi. tam olarak nereye gideceginizi kestiremediginiz icin, yastigi yorgani alir salona gidersiniz. ayaciklari sallaya sallaya uykunun gelmesini beklersiniz.
  • günlük rutine sahip olamayışımın temel sebebi.
    tedavisi varmış umarım bu defa sonuç yine hüsran olmaz. (bkz: modiodal)
  • sağ tarafıma dönerim ve başımı yastığa koyarım. gözlerim odadaki ışığı tartar ve göz kapaklarım kendiliğinden düşer. karanlık, sadece karanlığı isterim. bir mezar ne kadar karanlık olmalıysa, bir âmâ ne kadar renklerden ve ışıktan uzaksa ben de onu isterim.

    aklım zihnimde dolaşmaya başlar serseri gibi. düşünmekten, hayal kurmaktan yoruluncaya kadar gezer tüm sokaklarını bildiğim dünyanın. yorulup bir kenarda uyumayı özlemeye başlar. özlediği uyumak mı, yoksa rüyaların efsunu mu? ama dert uyuyabilme meselesi.

    sol tarafıma dönerim bir de. boşuna! uyuyamam o şekil. kolum ağrıyıncaya kadar beklerim öyle. kendi nefesimi dinlerim, kulak zarımın yakınındaki damarlardan kanın akışını hissederim. göz kapaklarım ağır, açamam gözlerimi. yaşadığım dünya ile yaşamak istediğim dünya arasında sıkışıp kalırım da ne uyuyabilirim, ne de gözlerimi açabilirim. bu sadece uyuyabilme meselesi...

    işlerin yolunda gitmediği günleri, haftaları, ayları ve yılları -toplasam bir ömür eder mi bilmem- unutmak, talihi tersine çevirmek, gönlün istediği, kaderin bakıp güldüğü güzel günlere kavuşmak için uyanmak isterim her sabah. uyusam, ölmesem, uyansam, bir de baksam ki umut dolu günlere gebedir sabah. kahvaltı etmeden, tıraş olmadan çıkarım sokağa. çiçekleri koklarım, kuşları dinlerim. 'sizi, hepinizi gördüm rüyamda. meyve ağaçlarını, serçeleri, papatyaları, denizi, güneşi..hepinizi gördüm!'

    uyudum da gördüm elbet.

    ah bir de o çenelerinde ruhumu çiğneyen yatak, ölü toprağı üzerimdeki yorgan, hayallerimi ateşlerde eriten yastık! karanlığından kaçıp karanlığa kendimi atmalarım, kalbimde çırpınışlar

    ağırlığını hissetmediğim bedenim küçülür de küçülür, kaybolurum geceleri. elimi uzatsam boşluğa, seslensem...

    uyuyabilsem...