şükela:  tümü | bugün
  • bir berker yörgüç şiiridir.

    doldurduğum suları dökmeden taşırım sana
    çattığım dalları ev sanıp misafirliğini beklerim
    zehrim alınıp kuyuma itildim çubuklarla
    -ganimetten bir pay, şehirdeki meczuplara-
    yürüyüşten, ayaklarımı sürüdüğüm için atıldım

    ağzımızda toprak tadı, en özenilmiş sofralarda
    aynı elbiseyle geçiştirilen davetler
    yırtılıp da yenisi konmuş bir fotoğrafın
    yadırganışı var her bakmamda
    en sona saklanan hediyeler henüz göz göze gelmeden verildi
    ilk soruyla anlatıldı bütün akılda kalanlar
    bir kol uyuşmasıyla ovalanan korkular, iştahsızlık
    hastalıklar, izinsiz kopardığımız meyvelerle sokağımıza girdi

    -vaktimiz
    yanlış yazılmış bir adresi ararken
    ev sahiplerinin terslemeleriyle geçti-

    artık, yalnız kapı dışarı edilenler anlatabilir
    apartmanların üzerine kurulduğu harabeleri
    sana miras kalan;
    unutkanlık, yakın gözlükleri, günü geçmiş merhemler
    bu tufanı da kar tatilleriyle atlatabilirsin belki
    uslu durup, ilaçlarını günü gününe içersen eğer.

    (bkz: berker yörgüç)