şükela:  tümü | bugün
  • üzüntüden iştahın kapanıp yemek yenilememesinden kaynaklı tartıda görülen kilo eksilmesi durumudur.
    ancak, her bünye üzüntüden zayıflayamıyor. üzüntüden/mutsuzluktan şişmanlayanların tam tersi bir "tepki" geliştirenler, genellikle yemek yiyemiyor ya da yemeyi reddediyor. bu da kilo kaybına neden oluyor.

    ben eskiden kendimi yemeye verirdim ve bu nedenle obez olmuştum.
    şimdilerde ise yemek yemeyi reddediyorum. artık vücutta nasıl bir su kaybı ve besinsizlik baş gösteriyorsa, 3 günde 3 kilo daha az çıkabiliyorsun tartıda. sanki miden sırtına yapışmış gibi oluyor.
    zaten bir şeyler canını fena halde sıkmışken bir de fiziksel halsizlikle uğraşıyorsun. üzüntüden kendini yemeye vermekten daha kötü bir şeymiş gibi geldi bana. bilemiyorum.
  • yemek yemekten mutlu olan insanların mutsuz olduklarında yemek yiyememeleri durumudur. zira mutsuz olunca hiçbir şeyden tat alamama durumudur.
  • nasıl oldugunu anlayamadan bir günde yasadıgım olaydır, bünye açlıktan ölür gibi geliyordu ilk başlarda ancak 27 gün üzüntüden bes kilo vererek yasadıgımdır. sonra bir gün geldi ufak ufak yemeye basladım. insan yemek yiyebilmenin bile ne büyük nimet oldugunu yiyemeyince anlıyor. allah düşmanıma vermesin hakikaten cok kötüymüş.
  • tek kelimeyle iğrenç bir şeydir. ınsanin istem dışı ya da iradesi dışında bir şeye maruz kalması ne zaman iyi gelmiştir ki. üniversitenin uzatmali senesinde maruz kalmıştim bu duruma. okul bitecekti. bir kaç ders kalmıştı. tek ders sınavına bir ders birakmistim zaten. onu da verince mezun olacaktım. o günlerde anladım ki bazen evdeki hesap çarşıya uymayinca sonuçları gerçekten ağır olabiyordu. butunlemelerin sonuncusu istatistik sinaviydi. her şey tamamdı. onu da verince tek ders sınavından kim korkar. ama o gün bir baska yıkıldı dünya başıma. sınava girdiğim anda elim ayağım birbirine dolaştı. beynimin bütün hücreleri karanlıkti. ne formül hatirlayabildim ne de hipotezi kurabildim. sınavın bitişi değildi sanırım ben bitmiştim. şimdi düşününce ne.kadar saçma gibi gelse de hala da içim çız eder. sonuç hüsran. okul bitmedi. amerika hayalim öylece ellerimden uçup gitti. hayatım da kimseye yalvardigimi hatirlamam hocam nolur yapmayın diye. dekanindan tutun ögenci işleri dekan yardımcısı hocası asistanı derken calmadigim kapı kalmadı. okul 2 dersten uzadı hayat çok daha uzun bir süre uzadı. lcw çocuk reyonundan 13 -14 yaş eşofman aldigimi hatırlarım o zamanlarda. şimdi üstünden 10 yıl geçti neredeyse. ama o üç günde giden 5 kiloyu saçima düşen ilk beyaz teli dünyanın en güzel yiyeceğini yesem de yutkunurken aklima gelse nefesim kesilir boğaimda kalacak gibi olur. ne zaman birinin canının sıkkın olduğunu bilsem bu gün ne yedin diye sormamin sebebi hiç geçmeyen temmuz kışı olsa gerek.
  • bu durumdan sizi sadece çok sevdiğiniz insanın 'lütfen benim için ye' demesi kurtarabilir. o insanı bulun,o sizi çekip çıkarır.

    edit:he bi de geçirilen kaza sonrası sporun yasaklanması+hareketsizlik+sürekli serum yemek de var ama bu sayılmaz...
  • hayatimin sadece 1 donemi dahil oldugum kategori. yoksa genel olarak üzülünce kilo alirim. 9 kilo yav resmen fistik gibi olmustum. o ise bari yaramisti uzulmek, sonra uzuntu kroniklesince ilk aşkım olan yemege geri döndüm tabi.
  • üzüntüden kilo vermem. tam tersi üzüntülü ve stresli olduğum zamanlarda kendimi mutfağa atarım, çeşit çeşit yemekler yapıp hepsini kendim yerim. üzüntü bana kilo aldırır, mutlu olunca da kilo alırım ben. mutluysam neden yemeyeyim patlat ordan bi iskender hayat çok güzel. ben daima kilo alırım.
  • üzüntüden kilo almakkadar kötü olamayacağını düşündüğüm durum.

    ben bu durumun tam tersini yaşadım çocukluğumdan bu yana.
    duygusal yeme alışkanlığı var bende.

    geçen yıl üç ay içerisinde on kilo almıştım.
    (lanet zamanlar bilirsiniz.
    yemeklerle yatılır kalkılır.daha doğrusu uyanılır ama yataktan kalkılmaz,kalk-mak istenilse de kal-kı-la-maz.)

    depresyondan çıktım,spora başladım yirmi kilo verdim ve sporu bırakmaya hiç ama hiç niyetim yok.

    sizi depresyona sevkeden "şeylerden" kurtulun.
  • benim üzüntüm de stresim de bir boka yaramıyor ulan harbi boşuna üzülüyorum ben `:=(`