şükela:  tümü | bugün
  • elazığ ktm kadar olmasa da geleni/gideni çok olur.

    sabah mıntıkası, yatak toplanması vb. birkaç angarya dı$ında bütün gün serbest bırakırlar.
    "e biz $imdi ne yapacaz" dediğinizde, sandalyeleri gösterip, dinlenin derler.
    sabah 5'ten ak$am 20'ye kadar bol bol dinlenebilirsiniz oturarak.
    hele izne giderken değil de, ilk teslim olduğunuzda uğradıysanız çok zevkli günler geçirmeyebilirsiniz.
    yorulmaktan değil, hiçbi$ey yapmayıp beklemekten sıkılmaktan.
  • van askerini fazla misafir etmeden direkt alaya gonderen ktm. yakin diger illerde askerlik yapanlar icin can sikan, beklemekle gecen gunlere gebe ktm dir ayrica.
  • van asayis kolordu komutanlıgı bunyesindeki toplama merkezidir, hakkari bölgesine gidecek olan askerler burada toplanıp konvoylar aracılıgıyla gönderilir.
    astegmen olarak, askerligimin son 3 ayında irtibat subayı sıfatıyla yatmamı saglayan,cimlerin 24 saat sulanması konusunda emir aldıgım, hakkarinin bölgelerinden gonderilen secme askerlerle hos bir ambiyans olusturan birlik komutanlıgı.
  • dahil olduğu komutanlık hacı bekir kışlası diye de bilinir, bu ktm'nin hemen karşısında bando komutanlığı vardır. bando askerleri haftanın bir günü ktm kantininde seferi askerlere müzik yaparlar.
  • kaldığım 3 gün içinde gönderileceğim erciş'i hasretle beklememe sebep olan yer olmuştu.
    -20 derecede prefabrik koğuşun kaloriferleri yanmadığı için faranjit olmak, her gün en az 5 kere dışarıya çıkarılıp sayılmak, sivillerinle uyuyup yastıkların kirliliği yüzünden paltonun astarını yastık kılıfı yapmak, hayatında göremeyeceğin orijinallikte insanlarla tanışmak da cabası... ktm'ler zordur, çok zor... ama şartlar başka bir çözüm sunamamaktadır.
  • en güzel yanı, yaklaşık 2 saat sırada bekleyerek aldığınız adına pizza dedikleri şeydir. yaklaşık 4 aydır buna benzer bir şey yememiş bünye için, 10 big king değerindedir. ama o pizzayı hiç yememiş olmayı tercih edersiniz, orası kesin.
  • tatvan'daki birliğime katılmak için bir gün beklediğim yer.
    memleketin doğusuna daha önce hiç gitmemiş biri olan benim için ve askerliğimin de ilk günü olduğu için ilk gördüğümdeki şaşkınlığımı hala hatırlarım.
    askerliğimin tatvan'a çıktığını ilk öğrendiğimde, kısa zamanda yaptığım araştırmalar sonucunda, van'a uçakla gidip tatvan'a da karayoluyla devam edebileceğimi söyledi birisi.
    toplama merkezi diye de bir şey olduğunu söylediler ama kimsenin net bir bilgisi de yoktu.
    ben ankara'dan uçağıma bindim, neyle karşılaşacağımı bilmemenin de korkusu da vardı içimde. askerliğin ilk günü diyorum size.
    aklımdan geçen bin tane şey'e bir de van'dan tatvan'a nasıl giderim eklendi. ancak kafamdaki düşünce herkes nasıl gidiyorsa ben de öyle giderimdi. tek askere giden ben değildim ne de olsa.
    van'a iniş yaptıktan ve çantalarımızı da aldıktan sonra dışarı çıkarken "askerler buraya" diye bağıran inzibat karşıladı bizi. ohh ne güzel bizi götüreceklerdi. biraz rahatladım. iki arada bir derede evi arayıp indiğimi de haber verdim. bu arada aynı uçakla inen tertiplerimle de tanışmıştım.
    kağıtlarımızı verdik, otobüslere doluştuk, van ktm'ye girdik.
    mahşer yeri gibi bir kalabalık. izne gidenler, izinden dönenler, yeni gelenler, terhis olanlar, hastaneye gidenler ve hastaneden dönenler.
    ne olduğunu anlamaya çalışmakla geçen saatler. ilk günün dehşeti hala üzerimdeydi. bin tane yeni adamla tanıştım, tertiplerimle bir grup olduk, kurbanlık koyunlar gibi çevremize bakınıyorduk.
    yemek yedik, meyve suyu içtik, tekrar yemek yedik, tekrar meyve suyu içtik, tertiplerimle daha bir kanka olduk. muhabbet muhabbeti açtı geçti saatler.
    bu arada van'da yatacakları çağırdılar, yatak gösterdiler. biz bekleyecekmişiz.
    herkes yavaş yavaş gitti, önce yatacaklar ayrıldı, otobüslere bindirilecekler sırasıyla çağırılıp otobüslere bindirildi. biz hala bekliyoruz. en sona tatvan yani benim grubum kaldı. en sona kalan grup meğer gazinoyu temizlermiş. 15-16 kişilik bir gruptuk tertemiz yaptık koskoca gazinoyu, hortumla yıkadık, suyunu çektik filan.
    gece saat 3'te nihayet minibüse tıkışıp,yola çiktik, yorgun, alt alta üst üste uyumaya çalışarak sabah saat 7'de tatvan'daydık.
    askerliğimin ilk günümü asla unutmamama sebep olan ktm'dir van ktm. orada edindiğim arkadaşlarım tüm askerliğim boyunca en samimi arkadaşlarım olarak kaldılar. ilk günün cahilliği ve bu cahillikten kaynaklanan dehşet duygum da sanırım hayatımın sonuna kadar gitmeyecek.
    bir de bu benim van'da yatmamış halim. günlerce bekleyen adamlar vardı orada.

    (bkz: askerlik anısı)
    (bkz: bitmek bilmeyen askerlik anıları)
  • tüm askerlerin sınır kartalları polarları ile dolaştığı yerdir.
  • hayatınız boyunca karşılaşamayacağınız derecede iğrenç kokuyla burada karşılaşabilirsiniz. bir insandan çıkabilecek her tür kokunun karışımı karşılar siz içeri girince. buradaki yemekler tüm kışlada çıkan yemekler ile aynıdır. yemekler temizdir ama ktm'deki kaşık, çatal vs temiz olmayabilir, hatta az önce yemeğini yiyen askerlerin kirli tabak ve kaşıklarıyla siz de yiyebilirsiniz. pidecide yiyebilirsiniz ama yediklerinize dikkat edin. kimisini cırcır kimisini kabız yapabilir pidecide yenenler.
  • ktm'ye girmemek için inzibatları yanıltmak, kılık değiştirmek gerekir.