şükela:  tümü | bugün
  • veda etme eylemi.

    veda objesine duyduğunuz sevgi katsayısına oranla, bir sevginin yaşatabileceği en acı ritüelidir. yine de bitmesi gereken her şeyin sonunda olması, o şeye duyulan saygı gereği, şarttır.
  • (bkz: le facteur)
  • cogu zaman bir sanridir. gercek bir vedala$maya cok az denk gelirsiniz.
    (bkz: silahlara veda)

    not: $u verilen bakinizla tum humanist 6. nesil sari$in...
    neyse.
  • gerceklestirince depresyona sokan, gerceklestiremeyince "ya bi daha goremezsem?!!!" diye paranoyak eden, yukari tukursen biyik asagi tukursen sakal ya da daha bilinen versiyonuyla iki ucu boklu degnek eylem.
  • fiil her ne kadar işteş olsa da bile dahi hatta, pek de ala tek taraflı yapılabilen güzelcene bir eylemdir.
  • tatsız bir dokunusta,bir gerceklik gibi görünen kabusun hemen arkasından gelen uyanmada,iyi hissedildigi
    zannedilen ama aslında kötü olunan zamanlara benziyor bu süreç.vedalaşıyorum onunla ve uğurluyorum onu belki bir defa daha görüşmemek üzere.güçlüyü oynamak gene rol yapmak can sıkıcı,özleme duygusu ise silikleşiyor ve uçuyor kafamdan daha sonra yerini almak üzere.insan olduğumu hissettiren bir duygu belki bu,duygusuzluktan çıkılan bir duygu seli,geçici mutlaka,bunu biliyorum ama yaşıyorum.üzüntü kaybedilen değerler için duyuluyor bence ve ben onu kaybediyorum,gözlerimin önünden geçip gidiyor zamanla beraber kendisi.o anı unutmuyorum,unutmak istemiyorum çekilen fotoğrafın zamanı durdurması gibi beynimde fotoğrafını çekiyorum ayrılırken görüntüsünün,yerini alıyor.gelecekte hatırlamak amacım,çıplak bencilliğimle sahip olmak o ana,duruşu,bakışı ve hislerinin bende yarattığı etki ile.
  • hep ''son kez mi?'' leri akla getiren istemeden yapılandır.
  • -hadi abi ben kaçtım.
    -eyvallah.