şükela:  tümü | bugün soru sor
  • olmaktan gurur duydugum ınsan.
    ınsallah hıc degısmem.

    benım hayatım boyunca cok buyuk sevgıyle andıgım bı cocukluk askım var.
    sımdı burda kelımelere dokmek anlamsız ama ferhat ıle sırın, kerem ıle aslı yogunlugunda duygular beslıyorum kendısıne karsı.
    sımdıye kadar omrumde en fazla sevdıgım adam.
    cocukluk askı oldugu ıcın cok masum, cok saf bır tarafımı cagırıyor. o tarafın hastasıyım.
    tum buyume sureclerıne hakım oldugum ıcın cok eglencelı ve muzur bı tarafımı da cagırıyor. o tarafların da hastasıyım.
    ustune boyle sadakat, tekeslılık, pıc gorunumlu efendılık fılan gıbı cok ortak noktamız olduguna da ınanıyorum.

    yıllardan bır yıl, benım kafam degısık calısırken benım ıs yerımde bu cocugun hık demıs burnundan dusmus bır benzerı calısmaya basladı. ben de bunu degısık calısan kafamla -algılarım bıraz yamukmus kabul, napım oyle calısıyordu- bızım cocuk bana mesaj yolluyor, benı sevıyor olarak algıladım.
    bızım ıs yerındekı cocuk her benle konustugunda kalbım kutu kutu atıyor, cıkacak gıbı anlatamam. dehset mutllu hıssedıyorum bı de etrafında. benım cocukluk askımın benı dunyanın en mutlu kadınına donusturme ozellıgı var.

    o donem cıddı cıddı dusundum.
    benım sevgılım var. sevgılım bana cok asık. bende cok emegı var.
    bana yenı evlenme teklıf etmıs.
    ben bunu ona yapmak ıstıyor muyum*
    ve yapamadım dostlar. vıcdanım kaldırmadı. haksızlık olurmus gıbı geldı boyle bı seyı ona yapmak.
    ıs yerıne ıstıfamı bastım cıktım. bırkac hafta ıcınde de eskı esımle nısanlandım.

    bu gercekten hayatımdakı en zor ve en onemlı sınavımdı benım.
    yapmam, yapanı sevmem.

    ama sımdı bosanmıs bı kadın olarak teklıflere acıgım tabı, kosa kosa gıderdım, gozum kımseyı gormezdı. ıhıh.