şükela:  tümü | bugün
  • güzel, çok güzel bir robert zemeckis filmi...
  • bo$u bo$una yarim saat uzatilmi$, harrison ford'un tipini richard gere'e benzettigim gerilim filmi . fena degil .
  • filmin haftayim ını gormeden şu şu olacak şu şunu oldurmus diye seceresini cikarabilmem, benim mi dahi oldugum yoksa filmin mi cok klişe oldugu yonunde tartisma yaratacaksa da ben alcakgonullu davranip
    "klasik gerilim ogeleri yerli yersiz kullanilmiş, seneryo yersiz kullanilan ogelerden de beter klişe ve fakat herseye ragmen ben cok zekiyim" diyerek nokta koyuyorum.
    zemeckis e de artik su hayaletli film obsesyonunu biraksan, hem bak gerilimi de beceremiyorsun demekten kendimi alamiyorum.
  • kötü senaryo, yönetmenlik harikası. harika dediğim de 3 dakikada bir dann efektiyle klasik gerilim öğelerinin kullanılması. o kadar çok kullanılıyor ki sonunda sinirden geriliyorsunuz. o el birazdan hareket edicek bunu biliyorsunuz fakat dann sesi hangi yönden ve kaç şiddetinde gelecek bu bilinemiyor...
  • "yine mi banyo?" dedirten film. karanlik bir mekan secilmis ama. surekli banyoda gecmesi sikti biraz. bir iki kere irkildigimi hissetim. hostu.
  • konusu gerçekten de klişe ama senelerdir bir film gelse gitsem görsem hiçbir şey düşünmeden tırssam zevk de alsım beklentimi bu kadar doyuracağını beklemezdim.
    küvet sahnesine on üzerinden on puan verdim.
    zevk içinde gerildim.
  • bu film, harrison ford'un daha önce kötü adamı oynamamış olmasından yararlanılarak seyirciyi şaşırtmak amacıyla yapılmıştır..seyirci tüm film boyunca "hayır olamaz" diye kendini avutmaya çalışsa da eninde sonunda harrison ford'un kötü olduğuna inanmak durumunda kalacaktır..
  • sinemadaki seyircilerin(?)* filmin tüm gerilim sahneleri anında kahkalarca gülmesi sonucu gerilim 'g'sinden birşey anlayamadığım, düşündükçe gerildiğim film.
  • tipik korku/gerilim klişelerinin çok başarılı bi şekilde kullanıldığı film, eowyn' in entrysine tamamen katılıyorum (benden çok yaşıycak kendisi), bi de filmi izlerken önümde oturan bi bayan küvet sahnesinden sonra resmen ağladı, ilginç bi durum.
  • robert zemeckis'in, artik bir nevi imzasi olan ayna sahnesini bu filmde de en az contact kadar muhtesem kullandigi, hitchcock'a saygi duruslariyla*** dolu basarili gerilim filmi.

    ayna sahnesi soyledir:
    once michelle pfeiffer'i arabanin koltugunda goruruz, daha sonra kamera yumusak bir hareketle kayar ve evi gosterir, hemen ardindan kamera yine yumusak bir hareketle eski pozisyonuna doner ve bu kez arabanin bos koltugunu ve oradan kosarak uzaklasan michelle pfeiffer'i goruruz. iste orada anlarız ki biz sahneyi arabanin sol dikiz aynasindan izliyoruzdur ve hemen onceki kameranin evi gostermesi olayi da arabanin kapisinin acilmasindan baska bisey degildir.