şükela:  tümü | bugün
  • #71162889 şu entry'yi görünce aslında bunun sadece bana has bir durum olmadığını bir kez daha düşündüm ve bu başlığı açmak istedim.

    şu da dursun: #71158702

    y kuşağı sık sık eleştirilen bir nesildir. ve "evet zaten yaşlanıyorsunuz" diyenler de olacaktır.

    (bkz: y kuşağı politikaya atıldığında olacaklar)
    (bkz: y kuşağının sık sık iş değiştirmesi)
    (bkz: y kuşağının sosyal ilişkilerinin bozuk olması)

    ancak ben ve çevremdeki herkesten gördüğüm kadarıyla, ya çocuk olduğum için bana bir zamanlar farklı görünen şeyler beklentimi karşılayamıyor ya da gerçekten biz çocukken yetişkinlerin hayatları daha farklıydı. hatta ikinci seçenek olduğuna eminim diyebilirim. zira kendi ailem ve büyüklerimden gördüğüm kadarıyla y kuşağına son anda dahil olmuş kesim ve biraz daha öncesinde doğma şansını yaşamış kişiler hayattan daha fazla zevk alıyor.

    esasen y kuşağı = teknoloji = kendi kendine yetememe = tükenmişlik sendromu söylenir. kısacası ya**ak gibi bir nesiliz galiba.
    ama bunun ötesinde ben kendimi i na nıl maz yaşlı hissediyorum. sanki 20 (yirmi) yaşımdan beri aldığım her yaş onar onar arttı.

    genel anlamda umutsuzluk, mutsuzluk, tükenmişlik, ülkeden kaçamadığın sürece hiçbir şeyin değişmeyeceği/düzelmeyeceği algısı, bir şeylerin değişmesi gerektiği düşüncelerimizi çoğunluğun reddetmeyeceğini düşünüyorum.

    bir de bu kuşağa dahil olup böyle bir coğrafyada olmak ruhumuzu birkaç kat daha fazla yaralıyor dünyadaki diğer nesildaşlarımızdan. daha 20lerimizin sonundayken neden 90 yaşında gibi davranıyoruz cidden? bilemiyorum doktor, var mı bunun çaresi?