şükela:  tümü | bugün soru sor
  • attila ilhan şiiri

    yanılmış bir kapıyım simsiyah
    kendi üstüme kapanıyorum
    seni paris’te kaybettim
    yanlış bir yerde arıyorum
    bozduğum her saat
    içimi büsbütün daraltıyor
    hiçbir mutluluğum kalmadı
    ne bıraktıysan harcadım
    inge bruckhart
    resimlerine bakamıyorum

    yanlış bir bulut çoğalıyor
    akşamları yanılmış içlerime
    ağzımda bozuk bir pil tadı
    o korku değil artık bu yaşadığım
    telefon zillerine dolaşarak
    bak ne ben leipzig’deyim
    ne de sen istanbul’da
    ne depart kahvesinde çay içiyoruz
    ne tiryaki köpekte şarap
    seni görmeden öleceğim
    bir daha görmeden
    inge bruckhart
    zaten kaç yıldır yaşamıyorum

    hep yanıldık mı kimbilir
    inanmak gelmiyor içimden
    o yanlış tren bindiğimiz midir
    azala azala unutulduğumuz
    hani leipzig garında biten
    yine yanlış mı yaşıyoruz
    karanlığımızı avuçlarımıza öksürerek
    sen bir kadın ıssızlığına koşulmuş
    yarıdan fazla mavi gözler
    eylülden eylüle gülümseyen
    ben görünmez raylara düğümlü
    garlarda yankılanan bir erkek
    değerinden eksiğine bozulmuş
    ölüversek mi ne
    en büyük yanlışlığı benimseyerek
    gizli bir nem sinmemiş mi ellerine
    ya saçların, fena halde sonbahar
    yanlışlar prensesi inge bruckhart
    yine marne üzerine kar yağıyor
    geceleyin bembeyaz ıhlamur ağaçları
    yanıldıkça luzumsuzluğunu anlayıp
    insan yaşadığından utanıyor
    uykularımızda yalnızlık korkular
    dışımızda en küstah yanlışlıklar
    içimizde en başka türkü ayıp
  • "seni görmeden öleceğim
    bir daha görmeden
    inge bruckhart
    zaten kaç yıldır yaşamıyorum"

    ancak gerçekten sevmiş biri buna üzülüp ağlayabilir. ancak gerçekten seven biri bunu anlayabilir.

    sevmeyenler kendi köşelerinde mutlu ve huzurlu, ve ne olduğunu bilmedikleri bir eksiklikle yaşayacaklar.

    attila ilhan yine yüreğinizdeki yareye dokunur bu dizeleriyle..
  • pişmanlığın silgilerinin bulunması, hayatın eskiz defterine artık daha düzgün ve keskin çizgiler bırakılması, aklın kilitlerinin eski kara sayfalara vurulması gereken durum.
  • "dışımızda en küstah yanlışlıklar. içimizde en başka türkü ayıp" derken gidip geldiği yer bellidir kaptan'ın. sevigiliye son seferidir, kapattığı son seyir defterinden.
  • 'sefil düşünceler ve küçüklükler arasında kaybolup, hayattaki büyük sırrı çözemedik, soru da cevapsız ve acımasız kalakaldı: nasıl yaşadın, neden öyle yaşadın, neyi yapabilecekken yapmadın, başka bir yol, başka bir anlam arıyordun, yanlış zilleri, yanlış kapıları çaldın, yanlış yollara saptın, yanlış insanları sevdin, yanlış yataklarda uyudun, yanlış evlerde yaşadın. neden hayal ettiklerini, düşündüklerini bu kadar küçümsüyorsun?' *
  • ve aslında hiçbir yokluk ve yalnızlık bunun nedeni olamaz.. biliyorsun bal gibi.. içindekinin ortaya çıkışıdır bu.. için kötüdür, yanlıştır..

    -bir siktirip gider misin içimden?
  • (bkz: #19613000)
  • ölünce geçer.