şükela:  tümü | bugün
  • ister istemez kabullenilecek durumdur.
    hayaller,planlar,konuşulanlar vs.önemsizdir artık.
    giden gitmiştir artık..
  • yarı yolda bırakıldıktan sonra yolun diğer yarısında size refakat edecek biri(leri) varsa sıkıntı yok.
    (bkz: no problem)
  • en baştan beklentileri sıfırda tutmak gerekir ki, hiç değilse giren şemsiye açılmasın.
    şemsiyeyi karşıdakine sokmak da söz konusu durumun vereceği acıyı hafifletecek bir çözüm olabilir.
  • o yola birileriyle çıkanların sorunudur. insan denen mahlukata güvenilmeyeceğini öğrenemediysen, o yolda kalmayı da hak ediyorsun. yola kendi başına çıkarsan, diğer insanlar da sana mümkün olduğunca eşlik ediyorsa sıkıntı yok.
  • yolsuzluktur.
  • kime yaklaşsam sonu uzaklık ve kırgınlık.anladım.çoğul çıktığım her yolun sonu yine kendime ve alt edilmez hayal kırıklıklarına çıkıyor.
  • kime yaklaşsam sonu uzaklık ve kırgınlık.anladım.çoğul çıktığım her yolun sonu yine kendime ve alt edilmez hayal kırıklıklarına çıkıyor.
  • hayatım boyunca hep karşılaştım, 5 yaşındayken merdivenden düşme korkumdan dolayı kilitlenip kaldığımda oradan tek başıma inmezsem tek başıma beni bırakacağını söyleyip 10 dakika da olsa gözden kaybolan annemden, 10 yaşındayken bana matematik çalıştıran babamın kitaptaki çözemediğim soruları kağıda yazıp ikisini çözüp diğerlerini sen çöz diyip içeride kahkalarla tv izlemeye başlamasına.

    sonucunda her şeyimi kendim çözmem gerekti, hayatta her sorunumu. kimisi için "aman be sen de..." denilecek sorunlar benim için büyüktü, çevremde hiçkimse böyle değildi. tüm arkadaşlarımın anneleri, babaları onlar için her şeyi yapıyordu, benimkiler de elbet yapıyordu ama bana göstermiyorlardı bunu. annem o merdivende tek başıma bırakmamıştı beni köşeden gizlice izliyordu, kendi kendime başarabilmem için.

    ama bunu bilmeyen ben için büyük bir terkedilişti, hayatta ilk kazığımı annemden yemiştim. dolayısıyla hayatım bunlarla geçti, her sorunumu kendim çözdüm. mahalledeki zorba çocuklar bisikletimi çöpe attıklarında tek başıma çıkardım oradan, okulda dersi geçemiyorsam kendi çabamla zorladım geçtim, hiç anlamadığım matematiği kimyayı lisede okudum, mühendislik kazandım 10 yıl oldu hala bitiremedim okulu, bu sırada çalıştım ailemden para bile istemedim, gerekti ben verdim maaşımdan onların borç taksidini ödedim. bunlar bana hiç koymamaya başladı zaman geçtikçe, tepki vermiyordum çünkü.

    bir kere aşık oldum arada 19 yaşında falandım deli gibi sevdim falan belamı sikti ama olsun daha gençtim zaten hiç sevmemişti, "olmuyor" diye mesaj atıp her bağını koparmıştı benimle.

    bu arada sosyalleşmedim hiç tabii ki belki en sosyal atılımım 24 yaşındayken ilk ekşisozluk zirvelerine katılıp birileriyle tanışmaya başlamamdı, tabii barlarda çalışıyor olmanın da verdiği bir çevre ile aslında geniş sayılabilecek bir arkadaş topluluğum oldu(%90ı da bir ifade etmiyor benim için) bu süre içerisinde kısa ve çok kısa süren ilişkilerden sonra artık içime attığım, burada yazdığım ve yazmadığım sıkıntılarım altına süpürdüğüm halıdan taşmaya başlayınca hayatımı düzene sokmaya karar verdim çünkü tünelin sonu bok bir yere çıkacaktı, önümde de ışık yoktu hiç.

    karar verdim, okul bitecek, düzenli bir ilişkim olacak, iş hayatımı düzene sokacağım.
    bu sene okulu bitirmek adına işimden ayırldım, birikmiş bir miktar param vardı kendi bütçemi ayarladım ona göre, aksatmadan gittim derslere yine bölümsonu canavarı gibi matematik ve fizik çıktı karşıma. ders geçme notunu 50nin altına çekmelerine rağmen eski yönetmelik öğrencisi olduğum için 49 ortalama ile dersten geçemediğim oldu, boşu boşuna gittim okula bir boka yaramadı 10 dersin 5ini verebildim.

    neyse ki hayatımda 3-5 kişi var tek dayanak noktam onlar.
  • ülkücüler için (bkz: devlet bahçeli)
    tarih böyle bir satış görmemiştir herhalde...