şükela:  tümü | bugün
  • yaş ilerledikçe anlaşılan realite. kaybedilenlerin, kötü anıların, pişmanlıkların yaşla orantısal olarak artmasıyla daha da ağır yüke dönüşmesi yüzündendir ve insan zihni olumsuza daha çok takılır. insan, yaptıklarından çok yapamadıklarını düşünür ve mutsuzluğun tümünü buna bağlar. dostlar uzak diyarlara kopup gider. toz pembe görmeyi sağlayan manevi desteklerin uçup gitmesi, para kazanarak, yaşam kurup, hayatta kalma idealinin nihilist ve acılı bir varoluş savaşına dönüşmesi. farkındalığın artması ile daha fazla bilinçlenmek bu durumu daha keskin hissetmemize yol açar ve acı katsayı artar. şimdi çocukluktan bugüne dek baktığım zaman daha da mutsuzlaşmış ve saf mutluluğu yakalayamamışım. sanırım hayatın en büyük bug'larından biri
  • "mutlu muyum... mutsuz muyum diye düşünecek vakit bulanlar asla mutlu olamazlar"..
    demiş düşünür... :-)
  • mutsuzluktan çok ölüm korkusudur o..

    gelip geçen ömrün aslında göz açıp kapayıncaya kadar geçen andan ibaret olmasına şahit olmaktır. yoksa hayatınızda çok fazla değişiklik yoktur. sahip olduğunuz mutlu anlar, mutsuz anlar, sevinçler, üzüntüler, hayal kırıklıkları, ölüm, doğum... aslında bunları bir daha yaşayamamak umutsuzluğudur. çoğu insan basit hayatlar yaşar. çok azına olağanüstü hayat yaşama imkanı geçer bu hayatta. bunu bilmek bir nebze bunu azaltır.

    mutlu olmanın trilyonlarca insanın gelip geçtiği bu dünyada bilemediğimiz sebeple formülü çözülemedi ve bulunamadı.* insanların yanılgısı, mutluluğun büyüdükçe ve ya yaş aldıkça artacağı ve mutluluğun farklı deneyimler yaşadıkça mutlu olacağını sanmasıdır. halbuki yetinmek ulu duygudur. açgözlülük ve şehvet*insanları tüketir ve mutsuzluğa iter.

    günümüzde bu mutlu olma süresi artık kısaldı. mutluluklar, maddi yetinmelere indirgendikçe azalacaktır. hayata tutundukça*ömrünüzün sonunda mutsuz olacaksınız. sözlükte insanların mutsuzluğun tanımını yaptığı entirileri okursanız göreceksiniz. yanıldığımı bu konuda düşünmüyorum.

    ne uzun paragraflar ne de kısa özdeyişler tanımlamaya yeter.

    mutluluk, insanları ve hayatı olduğu gibi kabul etmek ve kendini değiştirmek geliştirmektir.**iyi insanları yanınızda tutmak ve sizi her anlamda*yukarıya***çekenlerden kopmamaktır.

    “mutluluk, hissetmek için çok güzel bir şeydir; ama üzerine konuşmak çok sıkıcıdır.”*

    jeremy bentham

    not: yazan bile mutluluğu bulamadı.* sadece neşeyi ve gülümsemeyi hayatımdan eksik etmeden yaşamaya çalışıyorum.
  • (bkz: timüs)
  • genel gecer bir durum degildir.
  • yalandır. bilakis yaş ilerledikçe mutlu olmak için çok da fazla bahaneye ihtiyacınız olmadığını anlarsınız.

    bu önermeyi 14 yaşından 21 yaşına geçerken yaşadığı dalgalanmayı atlatamayan bir genç sunmuş olabilir tabii. sonuçta o da yaşlanmış sayılıyor.

    ha, diyeceksiniz ki "herkes mi aynı?" tabii ki değil. yetmişinde bile mutlu olmanın yollarını bulamamış zavallılar var, yedisinde olduğu gibi. onları hesaba katmadan yapıyorum genellememi.
  • genel geçer bir durumdur. her insan kendi kaderiyle, yaşam süreciyle yolunda ilerler. insanların mutsuzluklarının nazarımda en büyük sebebi kendisini başkalarıyla kıyaslamasıdır. para, medeni durum, standartlar, çalışma koşulları gibi dinamiklerimizi ne zaman diğer insanlarınkiyle kıyaslamayı bırakırız işte o zaman mutluluk, huzur ile birlikte gelebilir.

    bence günümüzde mutsuz insanların çoğunun asıl problemi -mış gibi yapılan popüler kültürdür. insanlar sürekli başkalarının gezdiği yerleri, yaşadığı aşkları, çalıştığı yüksek mevkileri kendi kaderi ve yaşam süreciyle kıyaslayıp yetersiz hissediyor ve kolaylıkla mutsuzluğu elde ediyor.

    kimin ne olacağını, o olduğu şeyin geç mi erken mi olduğuna bakmak büyük yanılgı oluşturuyor algıda. örneğin; bir insan hayal ettiği üniversiteyi 20 yaşında kazanmıştır, diğeri ise hayatın zor koşullarına daha fazla maruz kaldığı için çalışması ve ailesine bakması gerektiği için bu hayalini ertelemiştir. olabilir. nazarımda 32 yaşında hayalindeki üniversiteyi kazanan insanla 20'li yaşlarında o okulu kazanan arasında herhangi bir geç kalmışlık yoktur. ikisi de hayallerini gerçekleştirmiştir.

    barack obama 55 yaşında usa başkanlığından emekli olurken, donald trump 70 yaşında amerika'nın başına geçebildiği bir dünyada, insanların umutsuzluğa kapılıp, yaşamı kaçırdığını düşünmemesi gerekiyor.
  • şahsım adına tersine işleyen durum. yaşım ilerledikçe daha ufak şeylerden daha kolay mutlu olmaya başladığımı söyleyebilirim.
  • bana göre tam tersi olan durum.
    ergenliği yıllarca ve çok ağır geçirdiğim için mi istemedigim bir hayatı yaşadığım için mıdır bilmem ama yıllar geçtikçe daha mutlu ve huzurluyum.
    eli erer gücüm yeter hale gelmek maddi olarak bağımsız olmak insanları çok onemsememeye başlamak vb durumlar ancak belli bir yaşta elde edilebileceği için bu önerme bence tutmaz en azindan benim için
  • sonuna kadar katıldığım bir başlıktır.

    30 olduktan sonra her uyandığım gün huzursuz hissediyorum. çevremde ki insanların her hareketi bana batıyor. mutlu olurken bile mutsuz olabiliyorum.